Housewarmingparty!

Barbie heeft haar maten uitgenodigd voor haar housewarmingparty!











Ondertussen zet het klein grut het kot op stelten.

Deze vriendin is ondertussen een BV aan het worden!




Het poppenhuis is van de hand van mijn vent. Het bouwplan vond ik hier, en is op maat van barbiepoppen. Het coole eraan is dat je er langs twee kanten aan kan spelen en het modern oogt. Heel vast is zijn zaaghand niet, nog niet want hij bouwt momenteel mee aan ons eigen huis. Hij bouwde deze villa iets voor kerstmis, de dochters kregen het toen al. Maar de afwerking liet op zich wachten (opschuren, vernissen, gordijntjes). Maar nu is het dus klaar! Schoon he!



Petit Pan gordijntjes!



Bedlinnen zoals ik ze ook in grote versie maakte.



De meubeltjes zijn een mix van erfenis (van mezelf, tantes en mijn zussen), rommelmarktvondsten en nieuwgekocht. Sommige barbiepoppen op dit feest zijn wel vijftig jaar oud. Gaaf!



Mijn liefde voor multiplex is -zoals je hier wel merkt- nogal groot. In ons nieuwe huis zal multiplex de rode draad zijn. Het is zo warm en sober. Het huis kreeg dus geen behang noch vloer maar bleef blanco. In eerste instantie omdat ik dat het mooiste vind maar ook omdat het fijner spelen is als niet alles al van tevoren is gekozen.

Het is niet moeilijk te maken. Het huis is vrij groot en kon net niet uit 1 grote multiplexplaat worden gezaagd. Daarom kozen we voor dak en rug een dunnere en dus goedkopere plaat. Achteraf gezien niet de beste keuze want door het aparte ontwerp heeft het dak wat te weinig steunpunten. Met een dikkere plaat was dat niet zo'n probleem.

Vaderdag!

Wil je ook een harige moustache? Ik geef er twee weg! Laat een reactie achter en er worden er twee uitgeloot op de dag dat mijn klein bereke 2 maanden wordt; 15 juni dus!  Meedoen kan tot en met 14 juni.

Ze zijn voorzien van vliesofix op de achterkant. Dus enkel nog te strijken op een shirt en de randjes vastnaaien! En ze zijn te trimmen naar believen!

De harigheid kocht ik bij De Strik in Ledeberg, met als plan om harige moustachen te maken als doopsuiker. De proefsnorren waren te arbeidsintensief en dus werd het plan opzij geschoven en ingeruild door deze beesten.

Plooirokskes

Ik weet 't, ik lig een beetje stil. De voorbije posts gaan allemaal over dingen die ik weken geleden al maakte. Ik probeer toch 1 keer in de week te posten. Ik ben eigenlijk heel moe. Doodop eigenlijk. Om nog maar te zwijgen over mijn pijnlijke tenen, de ijzige constante kou in mijn lijf, de vergeetachtigheid en het genante verspreken.
Mijn lief verdiept zich momenteel in de intramusculaire inspuitingen, en als ie goed geoefend heeft op een appelsien mag ie die spuit in mijn bil steken. Oh zo romantisch! En vooral als de thuisverpleegster hem -terwijl ik met mijn billen bloot op de zetel lig- uitlegt hoe ie mijn achterkwartier in denkbeeldige vakken moet verdelen en 'dat die sproet daar wel op een goei plekske staat'. Oh joy!
Ik heb de ziekte van Addison-Biermer. Een chronisch tekort aan vitamine B12. Op zich valt er goed mee te leven, zolang er maar maandelijks een spuit gezet wordt én als de diagnose op tijd gesteld wordt.

Ik voel dat het elke dag beter gaat en heb opnieuw de energie gevonden om na weken terug achter mijn naaimachine te kruipen.
En wat is er nu beter om mee te beginnen dan iets dat rap klaar is?! De plooirokskes van Mme Zsazsa dus!

Stella en Lili graaiden een stofje uit mijn stoffenkast en de beide dames werden opgemeten. Zo leuk dat ze dat vonden!

Lili koos voor dit rode bloemetjesstofje uit Amsterdam. Met groene rits en groene satijnen biais. Het strikske was ik vergeten.

Stella koos voor dit blauwe stofje met roosjes, gekocht op het Stoffenspektakel. Ook met dezelfde groene satijnen biais maar met gerecupereerde rode rits.

Moeilijk? Nee. Gevloekt? Ja!!!!

Ik kan duidelijk niet rekenen. Ik deed alles zoals het in de handleiding stond maar ik moet toch ergens gemist hebben want ik heb serieus moeten chipoteren en foefelen aan die plooien. Beide rokjes waren in eerste instantie te groot. Bij de tweede aanpassing ook. Ondertussen, na de derde keer losmaken, passen ze wel! De dochters blij en ik ook. En geen kat die 't ziet dat niet alle plooien even groot zijn.
Omdat ik nog niet genoeg gevloekt had deed ook die rode gerecupereerde rits haar duit in 't zakje. Het schuivertje schoof bovenaan van de rits toen ik de plooien aan 't (her)spelden was en de rits er al enige tijd keurig ingenaaid zat. Aaaaaggghhhrrr!!!

Maar dus, de plooirokskes! En schoon dat ze zijn! En fier dat de dochters zijn! Het was weer eventjes geleden dat ik nog iets voor hen gemaakt had.

Tien jaar S10 ♥ 3s

Tien jaar geleden zat het zo. En dit jaar kon hij het niet vergeten omdat ik er maar over bleef praten, tien jaar begot! Ons decennium tesamen werd gevierd met een dagske Amsterdam!

Amsterdam revisited dus! En we zijn nog steeds helemaal zot van de stad.

Onze ouders wonen vlakbij de grens. De dochters werden er dus gedropt op vrijdagavond. Alles had vertraging! Onze bus voor ons deur zowat een half uur (jezus!) en dus misten we onze trein, de volgende trein naar A'pen had 6 minuten vertraging en dus misten we onze aansluiting en moesten we 40 minuten wachten. Om 17u15 stonden we op onzen drempel te wachten op de bus en om 21u30 stonden we met ons gat voor de stoof bij oma en opa. Gelukkig waren onze meiskes braaf en vielen ze in onze armen in slaap.
Zaterdagochtend namen we in alle vroegte de bus naar Tilburg en van daaruit de trein naar A'dam. Twee uurtjes later stonden we al in 't centrum! En zo stipt, die treinen in NL!
We kochten onze treintickets in Gent Sint-Pieters, daar is er een speciaal loket voor internationale treinen. We hadden schrik dat we te weinig tijd hadden om ze in Tilburg te kopen, maar daardoor betaalden we dus wel een dikke 15€ meer dan dat ze in NL kosten!

Onze ééndags-citytrip begon met een wandeling door het KNSM-eiland. Heel rustig want een woonbuurt. Maar wel enkele staaltjes van moderne stads-woningbouw en moderne grachten. En de leuke winkel Keet In Huis. Waar we alvast voor Stella een verjaardagscadeautje kochten! Langs het Entrepotdok en Artis.Volgens ons boekske (allez, dat van de oma want wij waren de onze kwijt) duurde de wandeling 3u maar wij deden het op 2u over glibberige voetpaden.

boven: KNSM-eiland, onder: Entrepotdok

Daarna haasten haasten haasten naar het Anne Frank Huis. We hadden onze tickets online gekocht en we konden tussen 12u30 en 13u30 binnen. Een gigantisch lange rij staken we voorbij (gnègnè) en werden helemaal stil daarbinnen. We waren er ooit al eens geweest maar bij mij dateert dat bezoek van in de lagere school. Echt de moeite!

Daarna the usual zoals Kitsch Kitchen en King Louie. Wat toile cirée en jurkjes voor de dochters rijker wandelden we naar de Kalverstraat. Niet dat ik zo graag shop en dat er zoveel andere winkels zijn dan in Gent of Antwerpen, maar omdat ik héél graag de Hema eens in wilde! Ik kom sowieso graag in de Hema en al helemaal in NL!
Dit ook vooral omdat we zo richting De Taart van m'n tante wandelden! Jeuj ende hoera!
Ik nam een stuk(je) Anne-Marie en mijn lief een stuk Maanzaadtaart. Ik moet toegeven dat ze wéér overheerlijk was maar dat ik erna wel wat mottig was haha.

boven: Maanzaadtaart, onder: Anne-Marie

Na ons vieruurtje kuierden we nog wat door de heerlijke stad terug richting centrum voor:

"een lekker tentje midden in het centrum, waar je cosy met z'n tweetjes kunt eten, net even wat lekkerder en prima aan de prijs, maar ook gewoon gezellig in een soort bruin café setting: Frenzi "

Zoals Muriel dat zo mooi zegt! En inderdaad! Het was een voltreffer! Het was eeuwen geleden dat mijn smaakpapillen nog eens zo heerlijk verrast werden! Toch is het er eenvoudig en niet te duur. Heel erg lekker! Ik at er een lasagne met bospaddestoelen, spinazie en ricotta. Super! Mijn liefke ging voor een pasta met mosselen maar als ik niet zwanger ben zeggen mosselen me weinig eigenlijk.

Ondertussen was het beginnen regenen en gingen we dus -doodmoe- naar 't station. Rond 21u30 stonden we weer met ons gat voor de stoof bij oma en opa!

Amsterdam was nog altijd even mooi, tof, plezant, hip als in de zomer! Wel veel rustiger natuurlijk en toch minder indrukwekkend. Maar dat is normaal, ik kwam er al voor de tweede keer. In de zomer was ik vooral superhard onder de indruk van de hoeveelheid fietsers, de vrijheid die die fietsers er hebben en van hun assertieve houding! Gisteren vergat ik niet één keer om bij het oversteken dubbel uit te kijken voor voorbijzoevende fietsers.
We deden alles te voet. Ik wil niet uitrekenen hoeveel kilometers dat waren maar als je de kaart van Amsterdam erbij neemt en je ziet onze route dan weet je 't wel. Doodmoe gestapt! Maar wel héérlijk! Echt héérlijk! En voor herhaling vatbaar!

Van Abba tot Zappa

Even reclame maken voor de 9de grote Grensgevallen Muziekkwis...ofnee...even publiekelijk kijven op mijn lief!

Mijn lief en zijn maten organiseren deze kwis al voor de negende keer. Het is een heel gezellige bedoening, doch niet gemakkelijk! Ik help -als ik niet zwanger ben- elk jaar mee. Zij het in de keuken vette happen bakkende, zij het achter de toog pinten tappende. Ik doe dat graag, de mannen wat helpen. Zomaar, voor niks.
Uiteraard is zo'n kwis niet op 123 geregeld, er gaan wat vergaderingen aan vooraf. Soms zelfs weekendjes, met mountainbikes en nog veel meer andere vettigheid. Maar goed is ie wel, uiteindelijk, die kwis.
Ook wordt er veel over en weer gemaild, ook met de bereidwillige helpers. Ik kreeg dus enkele weken geleden een vrolijk mailtje met de vraag of ik ook dit jaar kwam helpen...op zaterdag 6 februari...

Verontwaardigde ik: seg sjoe*, de muziekkwis is de 6e februari???!!! Gij hebt daar niks van gezegd
Het lief: ahja, da's just. Dat is gepland de 6e februari, wiste gij dat nog nie?
Zwaar geïrriteerde ik: oe? Seg! Da meende nie?
Het lief: euh...jawel...wat is 't probleem seg
boze ik: weet je nog, bijna vier jaar geleden? Toen er daar een klein rozig babietje in je armen werd gelegd? Dat was je dochter! Wetewel? Enne...dat was gdvd op de 6e februari!!!!
Het lief: --- Rode kaken---

oepsie!

Het kleine meisje dat dan vier wordt zal het moeten vieren zonder vader. Kwestie van prioriteiten he. Ondertussen is ze al druk bezig uit te maken welke vriendjes ze vraagt voor haar eerste kinderfeestje. Ik denk dat ik al maar een pak dafalgan op voorhand slik voor die zaterdag (als er hier een bende gillende kleuters op mij wordt losgelaten)...diepe diepe zucht!

Oh ja, muziekliefhebbers onder u kunnen zich nog altijd inschrijven voor de kwis! En als u daar dan zit te scoren, denk dan ook eventjes aan een klein blond krullenkopke dat aan de andere kant van het land haar vierde verjaardag viert zonder haar vader. Ochot, den duts, ze is er nu al het hart van in.






*sjoe: geen grap, wij noemen elkaar echt zo. Zelfs in 't openbaar, als er mensen bij zijn. We horen dat zelf niet meer. En het stoeme van al is dat het zo is begonnen nadat we een koppel elkaar hadden horen be-sjoe-en en we dat supermarginaal en keionnozel vonden. Dat moet bijna tien jaar geleden zijn. We gingen elkaar ook al plagerig sjoe noemen...en dat is dus een gewoonte geworden. Maar sssssstttt tegen niemand zeggen he.

Skyline

Een tijdje geleden was mijn lief jarig. Dit is zijn cadeautje! (oh ja, we gingen ook nog uit eten en naar 'de Helaasheid der dingen' kijken)



Effen t-shirts vinden voor mannen, die niet te flut van kwaliteit zijn en niet te duur, dat is een zeer moeilijke opgave! Ik ben dan ook niet zo zot van de groene-grijze kleur van deze t-shirt. De applicatie erop is gemaakt met flockfolie aka strijkvelours.

Het idee van de Gentse skyline zat al heel lang in mijn hoofd maar het tekenen is niet evident! Ik baseerde me op foto's die ik op het internet vond. Maakte eerst een tekening van elke toren apart en zorgde er dan voor dat ze allemaal ongeveer op dezelfde schaal waren getekend.
En ja ok, de ene toren is al wat waarheidsgetrouwer dan de andere, maar iedereen die van Gent is snapt het plaatje wel...denk ik...
De Gouden Draak op het belfort was nog maar het meeste gepruts want flockfolie knipt heel stug (en ik vond nergens mijn breekmes).

Op zich vind ik het best geslaagd, de kleurencombi is niet helemaal mijn ding. Maar er is iets wat me gigantisch stoort en dat is 'gent' eronder. Spijt dat ik daarvan heb! Nu lijkt het wel een supertoeristische t-shirt. Blijkt alweer dat je nooit teveel mag zeggen! Misschien maak ik 't nog wel eens opnieuw, met andere kleuren en zonder 'gent'. Maar dan moet ik wel eerst een toffe effen t-shirt vinden! Dus als jullie tips hebben...hij is geweldig knap in blauw ;-)

Tiptoe through the tulips

Een artikel over bloemen, over mannen en vrouwen over bloemen. Ik zat bij het 'vrouwenpanel' en liet me iets ontvallen over mijn lief... Waar ik bij het verschijnen van het artikel in De Morgen Wax hartelijk om kon lachen...mijn liefke eerder wat groen.

Herfst

Ik had een mooi herfstig weekend! Ik hoop voor u hetzelfde!

Vrijdagavond uitgenodigd bij vrienden. Het lief reserveerde vorige week een babysit bij de oppasdienst. Samantha, 17 jaar, werd geboekt. Donderdag telefoon. Samantha kon niet komen, maar ze hadden wel Christiane in de aanbieding. Christiane is 70 jaar oud. Mijn lief liet mij dat nieuws achteloos langs zijn neus weg weten. Ik mocht nog chance hebben dat hij het mij überhaupt vertelde. Zo normaal vond hij dat. Een bejaarde begot! Hij keek me nogal raar aan toen bleek dat ik dat precies niet zag zitten. Ik zag een vreselijk ouderwetse strenge nanny voor me zoals in Mary Poppins, of zo'n kreupele oma die de trap niet op kan. En mijn kleine balorige Lili in gedachten... Waarschijnlijk wat overdreven van mij, maar als ik mij niet goed voel bij een babysit ben ik ook niet op mijn gemak. En we doen dat bijna nooit, via zo'n dienst.
Na een facebookdiscussie bood mijn broerke van 20 aan om naar Gent af te zakken. Oef.
Een heel gezellige en lekkere avond was ons lot, en ook nog een serieuze stortbui bij het huiswaarts fietsen. Gek, hoe een stortbui toch romantisch kan zijn.

Zaterdag ging het wafelijzer aan!

Gemaakt met het recept van Mme Zsazsa. En lekker dat die wafels zijn! Ik was wel vergeten hoeveel tijd daarin kruipt, misschien daarom dat het zolang geleden was. Maar wel heerlijk huiselijk, die geur in huis!

Vanmorgen trokken we richting Bourgoyen-Ossemeersen voor een herfstwandeling. Ik ben niet zo zot van de herfst eigenlijk. Maar het is vooral de maand november die ik heel ambetant vind. De herfst is misschien wel het mooiste seizoen om boswandelingen te maken. De Bourgoyen zijn fantastisch. Een natuurreservaat midden in de stad, hoe geweldig is dat! Op een kwartiertje fietsen van ons huis, langs parkjes en speeltuintjes. Ideaal! Als je ooit Gent bezoekt en wat nood hebt aan rust en natuur, ga er dan eens wandelen. Het is er prachtig!
Mijn favoriete bos is eigenlijk het Gentbos. Een mooi loofbos, met boomstammen om op te klimmen, tunnels door de hagen om door te kruipen, een vijver... maar heel drassig. Met de regen van de laatste dagen niet ideaal. Ook niet bij de deur, zo zonder auto.



We wandelden 5,5 kilometer en genoten van elkaar. Als mijn lief in zijn sas is wordt hij plagerig en speels. Meestal duurt het een tijdje vooraleer ik mij er niet meer aan erger. Hij is heel schattig dan! Zo ook vandaag. Hij klom op een boomstam die over het water lag, testte houten bruggetjes over water uit op hun stevigheid door er eens stevig op te springen, klom in een hoge boom... En dan blinken van trots als zijn dochters met open mond staan te kijken.

Eenmaal thuisgekomen moest er gekookt worden.

Stoofvlees


en pompoensoufflé!!!


Recept stoofvlees:

• 1 kg stoofvlees
• 2 uien
• 2 teentjes look
• 2 laurierbladeren
• 1l bouillon
• 2 sneden brood besmeerd met moster
• 1 grote aardappel
• stoofvleeskruiden
• bier (pintje, trappist, tafelbier)
  

-Stoofvlees in blokjes snijden en samen met de uien en de look aanstoven. Kruid het vlees met peper, zout, muskaatnoot en stoofvleeskruiden. Zorg dat alle kantjes van de blokjes aangebraden zijn.
-Giet het bier bij het vlees en breng aan de kook. Laat de alcohol uitkoken.
-Giet de bouillon bij het vlees.
-Voeg de boterhammen, de aardappel (geschild en in blokjes) en de laurierblaadjes toe.
-Laat enkele uren (minstens 3u) sudderen op een heel laag vuurtje en roer regelmatig.
-Soms is het stoofvlees al voldoende ingedikt door de boterhammen en de aardappel, maar soms bindt ik de saus nog met maizena.
-Kruid af met peper en zout, en eventueel stoofvleeskruiden.

Stoofvlees is nog lekkerder de dag nadien!



Recept pompoensoufflé
Dit recept is van mijn schoonmoeder en het is heel erg lekker!!!

• 1,5 kg pompoen
• 3 eieren
• 200g geraspte kaas
• 20cl room
• zachte curry/kerriekruiden (dus niet van die pikante Indische curry!)
• boter om de schaal in te vetten
• 2 eetlepels bloem (vloeiende bloem volgens mijn schoonmoeder, geen idee wat dat is. Ik gebruikte patisseriebloem)
  

-Schil de pompoen en snij in blokjes. Kook de blokjes in weinig water. Niet te lang want dan worden ze zompig. Echt niet te lang!
-Giet af en stamp de gekookte pompoenblokjes fijn met een pureestamper.
-Scheid de eieren en hou de eiwitten apart.
-Voeg eidooiers, geraspte kaas, room, bloem, peper, zout en curry samen tot een papje.
-Meng het papje onder de pompoenpuree.
-Klop de eiwitten op en schep ze voorzichter onder het pompoenmengsel.
-vet een ovenschaal in en giet het mengsel in de schaal.
-Bak de soufflé in een goed voorverwarmde oven op 200° gedurende zo'n 30 à 40 minuten
-Dien meteen op.

Wij eten pompoensoufflé dolgraag met stoofvlees en rijst!
Smakelijk!

Île d'Oléron

Heerlijk was het!
Ons gehemelte ligt helemaal open van de baguettes, we aten zodanig veel camembert en boursin dat de geur niet uit onze koelbox lijkt te gaan. We zaten urenlang aan de zee, sprongen over de wilde golven van de Atlantische oceaan, fietsten het hele eiland door, sliepen zalig in onze gezellige tent, genoten van de zon, struinden over de gezellige marktjes elke morgen, troostten Stella toen ze compassie kreeg met de buit die de vissers uit hun boten haalden in de vissershaven (die vissen vinden dat niet leuk, Nemo wil ook graag in de zee blijven hoor)...

Moederdag

Vanmorgen, aan mijn bed, om 9u30 (!) hoorde ik gestommel en gefluister en onderdrukte kreetjes van mijn dochters. Plots werd ik gekust en geknuffeld en gebood iemand me om naar beneden te gaan. Uitgeslapen (ahum) aanschouwde ik de rijkelijk gedekte tafel, bovenstaand kaartje, een mooi boeketje bloemen (en echt mooi dit keer, hij had dit keer niet elke bloem zelf gekozen wat het tot een rustiger geheel maakte, verwend van me he!) en 2 enthousiaste dochters met een cadeautje in hun handen. Een cd'tje van Lady Linn, een zelfgemaakt memory-spel en een gedicht later deden we dit:



Daarna gingen we een paar uurtjes fietsen en picknicken in het park.
Moederdag is heel plezant!


Geweldige kleedjes heeft ze!

Nand!

Nand is een verse baby, een paaskind. En het petekind van mijn lief! Petekindjes moeten in de watten worden gelegd, vandaar deze t-shirtjes.
Ik maakte eerder al deze cadeautjes voor hem, maar toen zwom ie nog vrolijk rond in zijn moeders buik.



Weer het schattige hondje van Anna Maria Horner en het kereltjes mooie naam.

Overigens is kleine Nand een uiterst knappe verschijning. En lief ook. En schattig, vertederend, ontroerend....Hij is om te stelen!

draagdoekenmoedertje doet een terraske

draagdoekenmoedertje doet een terraske, originally uploaded by meisjesmama.

Moet je weten dat na dat heerlijke terraske het lief ineens besefte dat de sleutel van zijn fietsslot nog braafjes thuis in het sleutelkastje hing te bengelen en hij dus zijn fiets niet meer loskreeg. Het was al laat, hij voelde zich wat ziekskes, had toevallig (not!) geen loopschoenen aan...
Enige oplossing was met z'n allen op de bakfiets. Genant inderdaad. En best onnozel ook ja. En ochot ja, ook nog pijnlijk voor die brave duts die op de bagagedrager moest. Met het hele gezin op slechts 2 wielen, een ervaring.

Getreiter

Mijn lief vertelde me daarstraks dat ze voor mij gebeld hadden, en dat zij erg opdringerig en helemaal niet vriendelijk was geweest. Maar, stelde hij me gerust, ze zou maandag zeker terugbellen... Oef!
Zij is de telemarketeer van Test-Aankoop, allez eerder van het callcenter dat Test-Aankoop betaald om mensen lastig te vallen. Zij is waarschijnlijk uitgeblust na het duizendste telefoontje, na de duizendste keer datzelfde script te hebben afgerateld, voor de duizendste keer een geïrriteerde mens aan de andere kant van de lijn. Zij vindt Test-Aankoop misschien wel het vooste blad ever. Zij krijgt waarschijnlijk de kriebels van haar baas voor wie het het nooit snel genoeg gaat, nooit hard genoeg gaat en die haar veels te weinig betaald voor dat afstompend maar vaak zenuwslopend werk.
Laat me u even inwijden in die duistere wereld van de telemarketing! Het begon voor mij toen ik 21 was ofzo. Ik zocht een jobke om mijn sigaretten en ook wel mijn kot-eten te betalen. Dus ging ik abonnementen verkopen en dat klonk toen ongeveer zo: 'Goeienavond meneer, u spreekt met Stien van de krant het Nieuwsblad, goed nieuws voor u!'... Het ging ver, ik kende toen alle mogelijke kermiskoersen uit het hoofd, wist perfect het verschil tussen de Champions League en de Uefa-cup en wanneer ze die onnozelheden uitzonden op televisie. Het was niet meer dan de bal binnentrappen wanneer ik een sportmaniak aan de lijn had. Standaardlezers zijn van de harde soort, die hebben misschien ook wel wat meer verstand...
Na een paar maanden vlogen de verkochte abonnementen rond mijn oren. Na een zeer kort Mobistar-intermezzo (vreselijke collega's, draak van een bazin) kwam ik voor mijn allereerste echte job terecht bij de concurrentie, bij de klantendienst van dezelfde kranten. Die werd gerund door een ander callcenter. Ik ging dus van outbound naar inbound en het werd meteen een pak rustiger. Rustiger, niet aangenamer. Veel minder commerce, veel meer diplomatie en een verschrikkelijke baas. Je kan je niet inbeelden waarvoor mensen je uitschelden. Mensen die malheuren zouden doen omdat ze geen krant kregen, die hun krantenman flauwkes vonden omdat hij niet meer kwam omdat hun hond in zijn broek hing, die achterdochtig de wekker zetten om 4u 's nachts om hun louche krantendrager te bespieden, die belden om het marxisme te verdedigen, die vonden dat homo's in de krant pure laster was, die gewoon niet meer tegen je praten maar ineens gigantisch luid de goorste scheldwoorden tegen je gillen omdat hun krant 5 minuten te laat was, BV's die denken dat de zon uit hun gat schijnt, zielepoten die je wilden verleiden, wacko's die belden omdat ze op hun dak zaten en het daar veel mooier vonden dan in de wereld daar beneden, oude vrouwtjes die gevallen waren en niet meer recht geraakten, snullen die van mij het nummer van hun chauffagist wilden krijgen. Dit alles om jullie te tonen dat er aan die andere kant van de lijn ook een levend wezen zit, met een leven, misschien wel met een interessant leven als de hoorn op de haak ligt.
Nu ja, maandag heb ik die zaag wel weer aan de lijn. Ik vind dat niet zo lastig omdat ik wel weet hoe ik ze weliswaar vriendelijk doch kordaat afwimpel. Natuurlijk weet ik niet hoe haar script eruit zal zien, en ik weet dat ze bedacht zal zijn op zowat elk antwoord dat ik haar zal geven. Maar dit is misschien wel een tip:

Publish at Scribd or explore others: Other Manuals

En ja. Dat Lief he. Zo is hij wel, niet zo sterk in afwimpelen. Zo kocht hij ooit eens een pak wafels om de plaatselijke voetbal te steunen, 4 jaar later hebben we die wafels nog altijd niet gekregen. Ik moet ze niet meer hebben ook niet! In onze kelder staat er ook al jaren een fles autopolish, toen kon hij ook geen neen zeggen. Maar wees gerust, hij kan het wel hoor, ik merk dat vaak.

Vergeten!

Toen ik woensdag sprak over feest en bubbels viel er iemand uit de lucht. De dag nadien waren deze schatjes voor mij!

PS: de boomstam-vaas waarin de mooie bloemen staan is van mijn grootmoeder die er spijtig genoeg enkele jaren niet meer is. Van haar komen ook de mooie retro lampjes waarvan er eentje in de spiegel te zien is. Na haar dood waren ze voor 't stort bestemd...tot ik er verliefd op werd!

Negen jaar.

Negen jaar geleden stopte de wereld even met draaien. Dat kwam door een lieve kus naast de regenpijp van ons stamcafé. Ik had een kneep in mijn arm nodig om te beseffen dat het echt was. Nu liggen de tijden van duikbrilletjes (waarmee we stiekem naar elkaar keken tijdens het zwemmen), de ellenlange liefdesbrieven (hij op kot, ik thuis...tot wel 18 pagina's!!!) en de liefdevolle knutselwerkjes al even achter ons. Maar even mijmeren en stilstaan bij de 'ons' van toen en vandaag maakt me warm.


Foto: 1. flamingokaartje, 2. kleien ventje van het lief voor mij, met echt borsthaar, 3. weer een knutselwerkje van het liefke voor mij, 4. door mij versierde omslag voor een liefdesbrief, 5. gekraste kus die ik maakte in een oersaaie P.O.-les, 6. achttien pagina's liefdesbrief, 7. drankbonnetje van de scoutsfuif waar het liefke pintjes tapte, 8. liefdesbriefrol, 9. beetje schrijven, beetje helpen...om het gemis te dragen, 10. schol!, 11. met gekke knipsels opgefleurde brieven, 12. een krul van het liefke ingepakt in een Bultrock-flyer.

Zo, en laat nu die bubbels maar komen! Schol!