Voor Abeltje

Vandaag was kleine Abel op bezoek! Niet dat we 'm veel hebben gezien of gehoord want dat kleine mannetje sliep de hele namiddag! Wat is zijn mama een gelukzak met zo'n zoete baby!



Ik maakte voor Abel een kimono, met de tutorial van Habitual. Eerder een meisjesachtig modelleke zou je denken maar mits wat aanpassingen perfect jongensachtig! Sew_An deed bewees eerder al eens dat zo'n kimono best kan voor kleine mannen!

Ik nam maat 6 tot 12 maanden omdat de kleinste maat wel heel klein leek voor zo'n kloeke baby (niet dat dat niet zou passen, maar de vraag was hoe lang nog...). Achteraf gezien leek deze maat dan weer wat groot voor het manneke. Dat is het moeilijke aan zo'n maatverdeling natuurlijk.

Ik tekende alleen het achterpand zoals aangegeven staat in de tutorial. Het voorpand maakte ik anders. De halslijn is ronder en de overlappende voorpanden zijn even breed als het rugpand. Ik deed het volgens deze methode.

Ook maakte ik er lange mouwen van, op de blog van Habitual las ik dat er een simpel trukje voor is: je verdubbelt gewoon de B-waarde!

Ik heb de lintjes geskipt. In plaats van de biais werkte ik weer met een dubbele kimono, zelfde principe als het astronautenkleedje maar deze kimono is wel volledig omkeerbaar. Zo zijn alle randen afgewerkt. Ik speelde ook weer vals door geen paspelband te gebruiken maar de binnenkant wat te laten piepen aan de buitenkant. Een trukje van Mme Zsazsa zelf!



De hanenstof komt uit de Vermiljoenshop. Ik heb ze een tijd geleden zelf mee gekozen en was er meteen zot van! Echt iets voor een jongen van den buiten me dunkt! De binnenkant is nicky velours aka zachte pyjamastof. Het leek allemaal vrij simpel, 2 kimono's maken en die dan aan elkaar vast zetten, gewoon ervoor zorgen dat de mouwen van de ene wat langer zijn dan die van de andere en klaar is kees. Maar het was dus niet zo simpel! Die nicky velours is tricot, dus rekbaar en krullerig. Daardoor had ik dikke naden en de ene stof die sneller onder mijn naaimachinevoetje schoof dan de andere.

Enfin al bij al is het nog goed gekomen. Ten minste dat dacht ik, tot ik gisterenavond laat mijn drukknopen telde. Ik had er maar 1 en de Veritas is hier in Gent niet open om 23 u. Gelukkig hielp Vermiljoen me uit de nood (en we zwijgen over de drukknoop die scheef belandde en die mijn lief er vakkundig heeft uitgeprutst). Inpakken was niet meer nodig, Mme mocht ons geklungel met de drukknopen live meemaken.


PS: meer kimono-maaksels hier en hier, meer maaksels met de petrolblauwe nickyvelours hier en hier.

Skyline

Een tijdje geleden was mijn lief jarig. Dit is zijn cadeautje! (oh ja, we gingen ook nog uit eten en naar 'de Helaasheid der dingen' kijken)



Effen t-shirts vinden voor mannen, die niet te flut van kwaliteit zijn en niet te duur, dat is een zeer moeilijke opgave! Ik ben dan ook niet zo zot van de groene-grijze kleur van deze t-shirt. De applicatie erop is gemaakt met flockfolie aka strijkvelours.

Het idee van de Gentse skyline zat al heel lang in mijn hoofd maar het tekenen is niet evident! Ik baseerde me op foto's die ik op het internet vond. Maakte eerst een tekening van elke toren apart en zorgde er dan voor dat ze allemaal ongeveer op dezelfde schaal waren getekend.
En ja ok, de ene toren is al wat waarheidsgetrouwer dan de andere, maar iedereen die van Gent is snapt het plaatje wel...denk ik...
De Gouden Draak op het belfort was nog maar het meeste gepruts want flockfolie knipt heel stug (en ik vond nergens mijn breekmes).

Op zich vind ik het best geslaagd, de kleurencombi is niet helemaal mijn ding. Maar er is iets wat me gigantisch stoort en dat is 'gent' eronder. Spijt dat ik daarvan heb! Nu lijkt het wel een supertoeristische t-shirt. Blijkt alweer dat je nooit teveel mag zeggen! Misschien maak ik 't nog wel eens opnieuw, met andere kleuren en zonder 'gent'. Maar dan moet ik wel eerst een toffe effen t-shirt vinden! Dus als jullie tips hebben...hij is geweldig knap in blauw ;-)

Er was eens...

Er bestaan moeders die de naam niet waardig zijn.
Moeders die acht kinderen baren en er dan vanuit gaan dat ze enkel daarom de naam 'mama' mogen dragen.
Moeders die de vader van hun kinderen kwetsen in het diepst van zijn zijn, achterlaten met een gebroken hart.
Moeders met een midlife-crisis, moeders die compleet ontsporen.
Moeders die luid verkondigen dat ze bepaalde kinderen niet meer aanzien als hun kind, gewoon omdat de kinderen in kwestie haar op haar grove fouten wijzen.
Moeders die hun kinderen psychisch geweld aandoen en hen misbruiken in dat vreselijke iets dat men een scheiding noemt.
Moeders die liegen en bedriegen.
Moeders die met veel tamtam en bombarie dreigen een zelfmoordpoging te ondernemen en dan net niet genoeg slaappillen doorslikken.

Er zijn ook kinderen, komend uit een groot nest, die een hechte broer-en zusband hebben.
Die huilen en smachten naar de warme thuis van weleer.
Die zich vastklampen aan elkaar. Tot er een vrederechter besluit om ze uit elkaar te rukken en hen, alsof het om koopwaar gaat, verdeelt over vader en diegene die zich de titel 'mama' toe-eigent.

Er zijn ook vaders die keihard vechten voor hun kinderen.
Vaders die zich na 27 jaar vaderschap ontpoppen tot de moedigste en zorgzaamste vaders die er zijn.
Die, ondanks hun gebroken hart en psychologische terreur die er hen wordt aangedaan, zich blijven geven in hun vaderschap.

Er zijn ook grote zussen die van in hun prille jeugd geleerd hebben verantwoordelijkheid te dragen voor diegenen die na hen komen.
Die broers en zussen verzorgden toen het hulpeloze babietjes waren, die met hen speelden en knuffelden.
Die diep geraakt worden als die vele broers en zussen verdriet hebben.
Die voor hen door een vuur zouden gaan.
Die zich machteloos voelen als hulp niet kan baten. Als instanties zoals daar zijn kinderwelzijn en politie het laten afweten, hun kreten om hulp niet willen horen.

Soms zitten ook grote zussen er wel eens door.

Eerste schooldag!

Vandaag was het Lili's eerste schooldag!



Gek, zo vlak voor de herfstvakantie. Ze start echt na de vakantie maar vandaag ging ze al de hele voormiddag alleen, zonder mama dus, bij haar juf in de klas. We zijn al twee keer gaan wennen en dat ging goed. Ze kent de school al heel goed want ze gaat zo goed als dagelijks mee haar zus in de klas afzetten.

Stella, en binnenkort ook Lili, gaat naar een Freinetschool. Echt een zalige school! En elke woensdag voor een vakantie worden er 'ateliers' georganiseerd. Alle leefgroepen worden door elkaar gemengd en in groepjes verdeeld per atelier. Uiteraard zijn er bij zoiets veel helpende handen nodig. Ik ging vandaag dus mee 'naaien'! En leuk dat ik dat vond! Heerlijk om zo eens uit de kleuters te zijn en met oudere kinderen om te gaan. En ondertussen mocht Lili al eens proeven van het schoolgaande leven bij haar toekomstige juf Nadine.

Mijn kleinste meisje wordt groot. Ik kreeg vanmorgen toch een krop in de keel. Ze was ontzettend flink, ging meteen op verkenning in de klas en we spraken af dat we bij het zwaaien door de raam nog gekke snoeten naar elkaar zouden trekken. Er werd lustig gewuifd en scheel gekeken!
Ik kon niet wachten om haar om 's middags weer te zien. Zenuwachtig stond ik haar op te wachten. Lachend kwam ze naar buiten. Heerlijk om haar uitgebreid te knuffelen en te horen dat het supergoed ging! Dat de juf amper merkte dat er een nieuwke in de klas was! En ze had al meteen een knutselwerk gemaakt, en fier dat ze daarop was!

Morgen mag ze weer naar de crèche, vrijdag voor de laatste keer. Weeral een mijlpaal voor ons, we komen daar al drie jaar... Lili beseft veel meer dan Stella destijds wat haar te wachten staat, ze beseft precies ook dat ze al die lieve leidsters dan zal moeten missen. Gelukkig is de crèche maar over de deur en gaan we zeker nog vaak eens op bezoek gaan!

Mijn klein bolleke wordt groot!

feestkleedje

Afgelopen zaterdag gingen onze meisjes voor het eerst naar de kerk. Naar een trouwmis! Ze vonden het geweldig en waren in de wolken over het bruidspaar! Ze keken hun ogen uit naar de 'prins en de prinses' aka onze lieve buren die eigenlijk eerder vrienden zijn geworden.
Uiteraard wisten we al héél lang op voorhand wanneer de feestelijkheden zouden doorgaan en had ik het plan opgevat van zelf een kleedje voor mezelf te maken.
Het plannen maken begon al rap, in augustus al denk ik. Ik was eerst van plan iets te doen met een cirkelrok. Ik zou een patroon zoeken van een bovenstukje en dan daaraan een cirkelrok maken, wat retro-feeling. Ik vroeg me natuurlijk wel af of dat me zou staan, ik ben namelijk geen fotomodel. De ene dacht van wel, de andere wist zeker van niet. Dus plan afgeschreven. Misschien dat ik het ooit nog eens probeer hoor, maar dan niet voor een gelegenheid.

Dan toch maar op zoek gegaan naar een volledig patroon. Gelukkig heeft Vermiljoen een heuse collectie boekskes staan. Al snuisterend botsten we op een patroon uit de Burda van mei van 2007. Het model bestaat in drie varianten, ik wilde voor de versie met de paspelbandjes gaan.



Probleem nummer 1 stak de kop op: maten! Ik heb mezelf helemaal opgemeten en kwam erbij uit dat mijn boezem wel 2 maten groter is dan de rest...(en laat die maat nu net niet op het patroon staan...zucht). En dat de patronen uit de Burda gemaakt zijn voor een lengte van 1.68m terwijl ik 1.75m ben... Vergroten dus! Dat ging al bij al nog makkelijk. Als je goed kijkt zie je op de patroontekening dat het borststuk uit 4 deeltjes bestaat en daaronder een tailleband. De achterkant bestaat uit 4 delen. En dan dus nog de rok. De stukken die rond mijn borst moesten gaan moesten wel perfect passen natuurlijk. Ik vergrootte die stukjes met 2 maten. Ik keek eerst hoe de patronen vergroot werden door Burda zelf en tekende dan evenveel extra erbij naast de bestaande patroonlijnen. Voor de lengte van het totale kleedje verlengde ik de tailleband met een aantal centimeters en de rok. Het is niet verstandig alleen de rok te verlengen want dan is het kleedje uit proportie.

Probleem nummer 2: onzekerheid. Ik ging dus maar voor een effen groen stofje dat ik nog had liggen. Ik had in Amsterdam een superknap stofje gekocht, met de bedoeling er een kleedje voor mezelf van te maken. Maar ik durfde het niet te gebruiken! Voor de paspels ging ik voor wit/ecru.

Probleem nummer 3: tijd! Ik ben een eeuwige uitsteller. Ik had er geen zin in omdat ik schrik had dat het kleedje toch niet goed ging passen, dat het volgen van het patroon te moeilijk ging zijn. De tijd begon te dringen dus nam ik afgelopen donderdag verlof om te naaien. Heerlijk was dat! Mijn naaimachine en ik, de hele dag ongestoord samen zijn! Me-time zoals ik dat nog nooit had gehad!

Tot mijn verbazing ging het echt supergoed vooruit! Het bovenstukje bleek dan ook nog eens perfect te passen! Vermiljoen was zelfs zo lief om mijn dochter op te halen op school zodat ik nog wat langer kon doorwerken. Toen ze hier aankwam lag ik al in een deuk. Ik had net de rok eraan gezet en begon spontaan -maar wel wanhopig- mijn eigen creatie uit te lachen. Zo lelijk! Zo boers! Maar ik wilde de hoop nog niet opgeven want het bovenstukje op zich zag er best ok uit. Maar hoe lang Vermiljoen en ik er ook naar staarden we bleven het mottig vinden.
Er weerklonk: "bomma-kleed", "amish-style", "precies een verkleedkleed voor als je een boerin wilt zijn uit de jaren stillekes", "komt zo te zien recht uit de Zoot...NOTTTTT!!!" en "precies uit Alice in Wonderland, maar dan wel een troelakostuum"...
En lap daar had ik probleem nummer 4!



Het lijkt op de foto misschien nog wel mee te vallen maar -geloof me- dat is het niet.
Terug naar af dus. En het was al donderdagavond! Vermiljoen en ik tuurden in mijn stoffenkast, doorbladerden Knipmode's en Burda's maar vonden geen oplossing. Ik begon serieus te balen. Ik had nog wel een jurkje hangen maar had mijn zinnen echt gezet op iets handgemaakt. Ik besloot dat ik geen tijd meer had om een nieuw patroon te gebruiken en ook geen tijd meer had om nog een stoffenwinkel te bezoeken.


Dit is het uiteindelijk geworden!


Ik ging voor de Pied-de-poule die ik nog in mijn kast had liggen. Komt van de soldenhoek van Artevelde aan 2,5€ de meter. Ik rommelde nog wat rode paspelband bijelkaar en wat rode biais (past niet 100% bij de paspels maar ik had geen keuze, de Veritas was allang dicht!). Ik begon te naaien op donderdagavond 20u30, naaide verder op vrijdagavond 20u. Zaterdag ging ik in een jeans (met nog rode pluisjes en draadjes aan!) naar de kerk om na de (gelukkig korte) mis verder te werken. Luttele minuten voor vertrek was het kleedje klaar!



Eerst had ik me voorgenomen de voering te laten en de randen af te werken met biais maar door de voering heeft het kleedje toch een mooiere pasvorm. De blinde rits is niet helemaal perfect, ze is niet helemaal onzichtbaar en ze sluit ook net niet tot boven. Ik had geen tijd meer om dat af te werken. In plaats van de rok met 6 brede plooien zoals in het patroon maakte ik slechts 1 brede stolplooi.

Ik denk dat ik het groene kleedje nog wel ga afwerken, het is anders zonde van al de werktijd. Maar die boerinnenrok vliegt er wel af! Dit was puur slechte stofkeuze, de effen donkere kleur maakt het zwaar en het is dan ook nog eens een stugge stof. De pied-de-poule is luchtiger en vloeiender waardoor het geheel minder zwaar lijkt en de rok beter valt.

Enfin, ik moest dan toch niet naakt naar dat trouwfeest. Ik voelde me er best wel onzeker in. Want door al dat getwijfel, gebaal en mijn verkeerde stofkeuze wist ik het gewoon totaal niet meer. Ik moest gewoon roeien met de riemen die ik had. Mijn lief vond het geweldig...maar of dat een betrouwbare mening is??? Anyway, ik vond het een leuker kleedje dan mijn plan B dat ik de kast had hangen.

Overigens een geweldige tip voor het werken met biais en paspelband is Wondertape! Verkrijgbaar bij Veritas. Dat is dubbelzijdige plakband die uitwasbaar is. Zo kan je eerst je biais of paspelband plakken en daarna vaststikken. Minder gevloek, meer tijd!

Tijd voor rust nu! En voor opruimtijd rondomrond mijn naaimachine!

Award

Ik kreeg deze award van Riet, Prutsen en Annelyse. Merciekes!




Het is nu de bedoeling dat ik 10 dingen over mezelf vertel en de award doorgeef.
U weet ongetwijfeld al veel te veel over mij, maar allez kom.

Wist u:
1. dat mijn lief na bijna 10 jaar samenzijn nog steeds durft te vergeten dat ik een ochtendhumeur heb en mij luttele seconden na het ontwaken al DURFT te bestoken met woorden? De onmens! En hij zal het geweten hebben ook!

2. dat ik telefoneren haat? Ik zie er zo tegenop dat ik verplichte telefoontjes altijd uitstel. Ik ben meer een mail-mens eigenlijk.

3. dat ik halftijds bij de faculteit Rechten van de Universiteit Gent werk?

4. dat ik discalculie heb en dat eigenlijk nog niet zolang weet? Ik heb erg veel moeite om bijvoorbeeld op een gedeelde rekening op restaurant uit te rekenen wat mijn deel is dat ik moet betalen (5 keer natellen en dan nog compleet verkeerd zijn). Ik ken mijn gsm-nummer nog altijd niet vanbuiten nochtans is dat het gemakkelijkste nummer dat er bestaat (ik krijg altijd blikken vol ongeloof als ik mijn nummer doorgeef nadat ik het heb opgezocht! echt!). Ik ken nog altijd mijn maaltafels niet. Mijn lief wilde dat eerst niet geloven en testte het meermaals op me uit. Hij dacht voorwaar dat ik het speelde! Maar het is dus echt, ik ken de maaltafels niet. Nochtans heeft mijn vader er zijn haar voor uitgetrokken, toen, al oefenend aan de keukentafel. Ik kreeg bijles van de taakleerkracht in de lagere school maar het heeft niet gebaat. Enkel de tafel van 2 en 10 ken ik vanzelf, en die van 5 en 9 lukt ook nog mits wat bedenktijd van enkele seconden.
Liever discalculie dan dislexie! Ik heb altijd graag en veel gelezen, in het eerste en tweede leerjaar was ik mijn klasgenoten ver vooruit wat AVI-leesniveau betreft en mocht ik vaak bij de taakjuf extra gaan lezen.

5. dat ik altijd heel smal ben geweest? Tot ik op kot ging en de grote stad ontdekte en ik 's avonds samen met mijn lief op mijn kot curryworsten (frikandellen voor de niet-Antwerpenaren) bakte! Jee...

6. dat ik kon lopen op 9 maanden? Mijn eigen dochters op respectievelijk 10 maanden (Stella, bijna elf maanden) en 13 maanden (Lili, zette vanaf 11 maanden veel losse stapjes, vaak verschillende na elkaar, dat bleef zo'n 2 maanden duren en op 13 maanden was ze echt weg).

7. dat ik een roker ben en mij daar diep over schaam? Ik begon rond mijn 14e. Ik heb nooit veel gerookt en ben heel vlot kunnen stoppen toen er babyplannen waren. Ik heb 3 jaar lang geen sigaret aangeraakt (2 kindjes heel kort op elkaar) en ben sinds een dik jaar herbegonnen na een avondje Gentse Feesten. Stom he. Ik weet het.

8. dat ik snel en blind kan typen en dat ik mezelf ook dat geleerd heb zonder cursus?

9. ik nog heel heel heel heel graag een derde kind wil? Maar mijn lief niet zo... Tips en ervaringen ter overtuiging zijn welkom!

10. dat ik er gigantisch tegenop zie om de eerste druppel op mijn hoofd te krijgen als ik onder douche stap? En er nog meer tegenop zie om me na de douche af te drogen? Ik moet ook hélemaal droog zijn anders erger ik me blauw. Ik erger me nogal rap aan zulk soort dingen, ik heb gewoon enorm gevoelige zintuigen. Ik voel het keihard als mijn sok net iets teveel naar rechts om mijn tenen gedraaid zit, ik ruik en hoor veel te goed en kan mij doodergeren aan geluiden en geuren.


Ik geef 'm door aan de huisvrouw! Feest!
Oh ja, en beschouw dit gerust als een stokje, wie 't wil hebben: vangen maar!

Astronautenkleedje

Juicht ende zingt! Want mijn meest perfecte naaisel is af!



Ik ben echt over the moon van dit astronautenkleedje! Het is echt waar, helemaal perfect. Geen foutje te bespeuren en het zit mijn dochter als gegoten. Echt ongelooflijk wat een supergeslaagd naaiproject met een mens kan doen! Het is me nog nooit overkomen.



Ik hou van de grote gele knopen, ik hou van de snit en ik ben stapelgek op het stofje. Stof komt uit de Vermiljoenshop!



Het patroontje komt uit de Knipmode van april 2007 (geleend van Vermiljoen). Het is een wikkelkleedje. Ik heb er wel mijn eigen ding van gemaakt.
Ik heb de kraag en het knooplint weggelaten en in plaats van een beleg rond de voorpanden en de hals heb ik gewoon 2 kleedjes gemaakt. Zo is het zeker lekker warm en veel properder afgewerkt. Ik maakte eerst een volledig rood kleedje, daarna een volledig astronautenkleedje en heb die twee dan eerst vastgestikt aan de hals en de voorpanden en in een tweede stap de onderkant. Dan gekeerd en heb ik de voering aan de randjes wat laten piepen aan de voorkant. Zo krijg je wat het effect van paspelband maar het is veel gemakkelijker zo. Een truc die ik heb van Mme Zsazsa. Helemaal katholiek is dat niet want zo is de voering aan de binnenkant toch niet helemaal op maat. Ik bedacht pas op het einde dat het leuk zou zijn als het drukke patroon van de astronauten wat werd doorbroken, anders had ik de voering net iets groter geknipt.



Het is de allereerste keer dat ik met een designerstofje werk eigenlijk... Ik durf daar gewoon niet goed aan beginnen uit schrik het te verknoeien. Maar dit keer durfde ik het wel omdat ik toch eerst dat rode binnenkleedje moest maken. Die stof komt van de rommelmarkt. En lap, al chance dat ik dat deed want ik had meteen al de twee zijpanden van het rugpand (er zitten deelnaden in het kleedje) omgekeerd vastgezet. Ik vond al dat het rugpand er vreemd uitzag maar dacht dat het allemaal wel duidelijker ging worden eens ik verder was. Dus zigzagde ik vlijtig de naden (achteraf gezien niet echt nodig want het zit toch vanbinnen) en stikte ik de naden properkes door. Niet meer los te krijgen natuurlijk dus het rugpand maar opnieuw geknipt. Stom van mij natuurlijk want ik was te lui geweest om de tekentjes op de patroondelen over te nemen op de stof. Maar daarna ging het goed!

De mouwen inzetten ging erg vlot. Er zit elastiek in, ik vind dat heel mooi! En dat was supergemakkelijk omdat ook de mouwen gedubbeld zijn. Dus geen gepriegel met zoompjes enzo.

Dit is nu de tweede keer dat ik iets maak met een patroon uit een boekje. Eigenlijk doe ik dat helemaal niet graag omdat ik moeite heb om een overzicht van het kledingstuk te krijgen. Daardoor maak ik makkelijker fouten omdat ik het kledingstuk gewoon niet 'snap'. Zoals toen. Ik hou heel veel van de simpele tutorials op het net, met veel foto's voor de duidelijkheid, zodat ik voor ik begin te knippen en te naaien alles helemaal begrijp.

Maar nu dit kleedje zo superduperperfect is zal ik het in de toekomst misschien iets beter aandurven.

Ik ben nu bijna een jaar als een autodidact aan het naaien. Een jaar geleden had ik nooit durven dromen dat mijn dochter in dit kleedje zou rondlopen!

Voor diegenen die ook graag een wikkelkleedje willen maken maar niet aan een goed/leuk/makkelijk patroon geraken heb ik ooit eens een handleiding geschreven en die vind je hier.

PS: In de Knipmode verschijnt er regelmatig moeder & dochter mode, patronen die zowel in een volwassen als kinderversie bestaan. Dit is er zo eentje. Misschien maak ik voor mezelf ooit ook nog wel eens zo'n kleedje. Een mooi voorbeeldje van dit patroon in de volwassen versie vind je hier.