Kent ge van die dagen, waarop ge eigenlijk beter zoudt blokken voor de examens maar ge toch graag uw kindekes bij u hebt?
Van die dagen dat ge ze ophaalt op een woensdagmiddag en pannenkoeken bakt en al?
Kent ge van die dagen dat het echt belachelijk veel giet?
Van die dagen dat ge honderdduzend keer tegen uw kroost moet zeggen dat ze stiller moeten zijn voor hun slapende broer, dat ze neen toch niet mogen tekenen op de nieuwe vloer (zeven en acht jaar begot!), dat ze elkaar niet zo moeten ambeteren met hun snot, dat ze zich niet samen mogen opsluiten in de wc van ochere een vierkante meter groot, dat ze niet in hun blootje buiten op de stoep mogen dansen in de regen?
Kent ge van die dagen dat uw buurvrouw van een paar straten verder u opbelt om te vragen of ge niet efkes langskomt met de kroost? En dat ge daar dan volmondig "jahaaa!" op antwoordt?
Kent ge van die dagen dat ge uw driekoppige dolgedraaide balorige kroost in de bakfiets hijst na een discussie (x3) van meer dan een kwartier over kleding, al dan niet regenlaarzen, al dan niet regenjas en "maaaaamaaaaahhhh ik wil écht wel die parapluuuuuuuu meenemen"?
Kent ge van die dagen waarop ge ineens ontploft, zo al bakfietsende met drie kinders? Van die dagen waarop ge tegen uw ambraskoppen gilt dat ge ze beu zijt? Dat ge die fokking paraplu's nooit had moeten meepakken? Dat ge ze straks alledrie terug naar huis brengt en alleen koffie gaat drinken?
Kent ge van die dagen waarop ge gezellig bij uw buurvrouw zit te koffiekletsen, de kinderen zoet aan het spelen zijn en waarop de buurvrouw ineens opmerkt dat ze een voicemailbericht heeft?
Van die dagen dat de buurvrouw al luisterende naar haar voicemail keihard begint te lachen omdat ze een gillende boze moeder foeterend op haar balorig nageslacht op haar voicemail hoort? En dat gij die gillende moeder zijt?
Ik wel.
Posts tonen met het label fratsen kuren en balorigheden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label fratsen kuren en balorigheden. Alle posts tonen
donderdag 5 juni 2014
zondag 11 mei 2014
dinsdag 8 oktober 2013
Tweeënhalf
Dat was hier een moederblog he? Toch?
Wel.
De avondspits (die best meeviel vandaag): hij gaat mee naar de buurtwinkel waar hij constant aan het speelgoed prutst en de hele tijd wegloopt. Ik grabbel hem bij zijn arm maar probeer niet boos te worden, laat hem helpen dragen enzo. Dat werkt! Aan de kassa krijgt hij van de kassierster een koek, ik zeg hem dat hij die mag opeten na zijn avondeten. Aan tafel scène natuurlijk om die koek. Hij smijt zijn boterhammen op de grond, zijn bord naar het andere eind van de tafel en zijn beker naar mijn gezicht. Ik blijf kalm (dit is een wonder) en zeg hem dat hij zijn gerief moet oprapen. Dat doet hij niet. Ik herhaal voorgaande en krijg een uitgestoken tong als respons...tot ik de koek hoog wegleg en zeg dat ik hem dan wel zelf opeet als mijn eten op is...zijn frank begint te vallen...hij neemt zijn boterham en haalt de salami ertussen uit, krabt de boter ervanaf met zijn vingernageltje en sopt een andere vinger in het botervlootje.
Uiteindelijk eet hij zijn boterham op, zelfs nog een tweede en krijgt dan zijn koek.
Na het eten gaan zijn zussen nog wat tekenen. Hij doet met tegenstribbelen zijn pyjama aan (ik doe dat), en loopt dan doodgemoedereerd naar de tafel waar zijn zussen zitten en kapt de stiftenpot leeg op de vloer. Zijn zussen worden kwaad, hij trapt de stiften alle kanten op.
Ik blijf kalm (dit is nog steeds een wonder) en zeg hem dat dat niet mag en dat hij nu naar bed moet en dat we geen verhaaltje zullen lezen. Hij lijkt dat niet erg te vinden en gaat mee naar boven.
Eenmaal boven weigert hij in zijn bed te gaan liggen. Ik zeg dat ik naar beneden ga en dat hij zijn plan maar trekt. Doe de deur dicht (er zit enkel een klink aan de buitenkant) en dan begint hij tegen de deur te beuken. Ik laat hem en ga na tien minuten nog eens terug. Hij wil in mijn bed slapen zegt hij. Ik zeg dat dat niet gaat gebeuren en ga naar beneden. Na herhaaldelijke tussenkomsten blijft hij bonken tegen de deur, ik pak zijn tutje en slaapknuffel af ga weer naar beneden. Na uiteindelijk een uur scène in zijn kamer ga ik een laatste keer naar boven, vraag hem of hij zijn tutje terug wil. Hij zegt ja, doet zelf het licht uit en gaat in zijn bed liggen. Hij slaapt nu.
En nu wil ik wijn. Een hele fles ofzo. Alstublieft dankuwel.
Wel.
De avondspits (die best meeviel vandaag): hij gaat mee naar de buurtwinkel waar hij constant aan het speelgoed prutst en de hele tijd wegloopt. Ik grabbel hem bij zijn arm maar probeer niet boos te worden, laat hem helpen dragen enzo. Dat werkt! Aan de kassa krijgt hij van de kassierster een koek, ik zeg hem dat hij die mag opeten na zijn avondeten. Aan tafel scène natuurlijk om die koek. Hij smijt zijn boterhammen op de grond, zijn bord naar het andere eind van de tafel en zijn beker naar mijn gezicht. Ik blijf kalm (dit is een wonder) en zeg hem dat hij zijn gerief moet oprapen. Dat doet hij niet. Ik herhaal voorgaande en krijg een uitgestoken tong als respons...tot ik de koek hoog wegleg en zeg dat ik hem dan wel zelf opeet als mijn eten op is...zijn frank begint te vallen...hij neemt zijn boterham en haalt de salami ertussen uit, krabt de boter ervanaf met zijn vingernageltje en sopt een andere vinger in het botervlootje.
Uiteindelijk eet hij zijn boterham op, zelfs nog een tweede en krijgt dan zijn koek.
Na het eten gaan zijn zussen nog wat tekenen. Hij doet met tegenstribbelen zijn pyjama aan (ik doe dat), en loopt dan doodgemoedereerd naar de tafel waar zijn zussen zitten en kapt de stiftenpot leeg op de vloer. Zijn zussen worden kwaad, hij trapt de stiften alle kanten op.
Ik blijf kalm (dit is nog steeds een wonder) en zeg hem dat dat niet mag en dat hij nu naar bed moet en dat we geen verhaaltje zullen lezen. Hij lijkt dat niet erg te vinden en gaat mee naar boven.
Eenmaal boven weigert hij in zijn bed te gaan liggen. Ik zeg dat ik naar beneden ga en dat hij zijn plan maar trekt. Doe de deur dicht (er zit enkel een klink aan de buitenkant) en dan begint hij tegen de deur te beuken. Ik laat hem en ga na tien minuten nog eens terug. Hij wil in mijn bed slapen zegt hij. Ik zeg dat dat niet gaat gebeuren en ga naar beneden. Na herhaaldelijke tussenkomsten blijft hij bonken tegen de deur, ik pak zijn tutje en slaapknuffel af ga weer naar beneden. Na uiteindelijk een uur scène in zijn kamer ga ik een laatste keer naar boven, vraag hem of hij zijn tutje terug wil. Hij zegt ja, doet zelf het licht uit en gaat in zijn bed liggen. Hij slaapt nu.
En nu wil ik wijn. Een hele fles ofzo. Alstublieft dankuwel.
woensdag 25 mei 2011
maandag 4 oktober 2010
In de lente...
...krijgen wij een nieuwe baby! Ergens rond 8 april! Jeuj!
En die kleine ukkepuk mag hierin dutjes doen. Héél véél lange dutjes natuurlijk!
Ik maakte dit wikkeldekentje na van het origineel. Maar vond ook heel wat nuttige tips bij Riet, Mijmij en Webhex.
De astronauten komen van Vermiljoen, ik gebruikte ze al eerder hier. Zolang lagen ze in de kast te wachten op een bestemming. Ik was ze eigenlijk beu gezien, geen idee waarom want ik ben ooit enorm verliefd geweest op het stofje. Nu Stella haar astronautenkleedje is ontgroeid en Lili er nog te mager voor is werd het weer tijd voor wat astronauten in ons leven.
Het schapeke aan de binnenkant komt van 't stoffenspektakel. Geen fleece hier omdat het een lentekindje wordt en omdat ik per sé een schapeke aan de binnenkant wilde, en met fleece aan de buitenkant zou dat te warm worden denk ik. En ook minder mooi natuurlijk.
Naast een wikkeldekentje is het natuurlijk ook een speeldekentje. Best groot, zo'n vierkante meter ongeveer.
Op zich is het een makkelijk project maar de biais properkes errond krijgen was wel een hele klus. En nog is 't niet echt goed, maar hey, mijn baby gaat daar niet opletten, nee die gaat úrenlang dutten in dat dekentje!
En de grote zussen zijn door het dolle heen. Werkelijk waar, ik zag nooit zo'n enthousiasme!
Stella zit in de tweede leefgroep en deed op de derde schooldag al een heus onderzoek:
U dacht waarschijnlijk al dat dit een kookblog was geworden, met vieze foto's van lekker eten en al. Maandenlang bracht ik mijn dagen door boven de wc-pot of enig ander recipiënt of duttend op de zetel. Ver weg van mijn naaimachien. Welnu, dat is gedaan. Of althans ik zég dat dat gedaan is in de hoop dat mijn lijf naar mij luistert.
En die kleine ukkepuk mag hierin dutjes doen. Héél véél lange dutjes natuurlijk!
Ik maakte dit wikkeldekentje na van het origineel. Maar vond ook heel wat nuttige tips bij Riet, Mijmij en Webhex.
De astronauten komen van Vermiljoen, ik gebruikte ze al eerder hier. Zolang lagen ze in de kast te wachten op een bestemming. Ik was ze eigenlijk beu gezien, geen idee waarom want ik ben ooit enorm verliefd geweest op het stofje. Nu Stella haar astronautenkleedje is ontgroeid en Lili er nog te mager voor is werd het weer tijd voor wat astronauten in ons leven.
Het schapeke aan de binnenkant komt van 't stoffenspektakel. Geen fleece hier omdat het een lentekindje wordt en omdat ik per sé een schapeke aan de binnenkant wilde, en met fleece aan de buitenkant zou dat te warm worden denk ik. En ook minder mooi natuurlijk.
Naast een wikkeldekentje is het natuurlijk ook een speeldekentje. Best groot, zo'n vierkante meter ongeveer.
Op zich is het een makkelijk project maar de biais properkes errond krijgen was wel een hele klus. En nog is 't niet echt goed, maar hey, mijn baby gaat daar niet opletten, nee die gaat úrenlang dutten in dat dekentje!
En de grote zussen zijn door het dolle heen. Werkelijk waar, ik zag nooit zo'n enthousiasme!
Stella zit in de tweede leefgroep en deed op de derde schooldag al een heus onderzoek:
U dacht waarschijnlijk al dat dit een kookblog was geworden, met vieze foto's van lekker eten en al. Maandenlang bracht ik mijn dagen door boven de wc-pot of enig ander recipiënt of duttend op de zetel. Ver weg van mijn naaimachien. Welnu, dat is gedaan. Of althans ik zég dat dat gedaan is in de hoop dat mijn lijf naar mij luistert.
maandag 29 maart 2010
Lili in vijf gezichten
Ze beval: "mama trek eens wat foto's van mij", installeerde zich in de zetel en begon aan haar snoetentrekkerij.
donderdag 14 januari 2010
Blogverjaardag dus Give-Away! (Afgesloten)
Eigenlijk ben ik iets te laat, ik begon een jaar geleden met dit bericht. Maagdelijk wit is deze blog allang niet meer: bekan 150 berichten dames en heren!
In het afgelopen jaar is er voor mij een hele nieuwe wereld opengegaan. Ik had tot voor een dik jaar geleden nog geen enkele naald in mijn handen gehad, laat staan een naaimachine bediend! Ik kreeg de kriebels over van Mme Zsazsa, nog steeds mijn idool.
Ik heb, op mijn baby-tijd na, nooit zoveel bijgeleerd op een jaar tijd. Dingen die nu heel normaal lijken maar dat zeker voor mij niet altijd zijn geweest. En dat allemaal dankzij Het Grote Wereldwijde Web en meiskes zoals daar zijn Vermiljoen en Mme Zsazsa.
Enkele voorbeelden?
Tijd voor wat statistiek!
En dan nu tijd voor de Give-Away!
Drie exemplaren zijn te winnen. Een groene appel, een rode appel en een peultje met drie schattige erwtjes.
Laat in de commentaren na of je mee wil doen en naar welke hanger je voorkeur uitgaat. Op woensdag 20 januari trek ik drie winnaars!
GIVE-AWAY IS AFGESLOTEN!
In het afgelopen jaar is er voor mij een hele nieuwe wereld opengegaan. Ik had tot voor een dik jaar geleden nog geen enkele naald in mijn handen gehad, laat staan een naaimachine bediend! Ik kreeg de kriebels over van Mme Zsazsa, nog steeds mijn idool.
Ik heb, op mijn baby-tijd na, nooit zoveel bijgeleerd op een jaar tijd. Dingen die nu heel normaal lijken maar dat zeker voor mij niet altijd zijn geweest. En dat allemaal dankzij Het Grote Wereldwijde Web en meiskes zoals daar zijn Vermiljoen en Mme Zsazsa.
Enkele voorbeelden?
- ik weet nu wat een beleg is!
- ik weet dat je naden moet zigzaggen om rafelen tegen te gaan
- ik ken het verschil tussen een gewone rits en een blinde rits
- ik weet nu dat het niet nodig is om alle eindjes draad af te binden, weg te steken onder het stiksel of te knopen. Even heen en weer stikken is voldoende en dan gewoon de draadjes afknippen. Man, ge wilt niet weten hoeveel tijd ik daar ooit heb ingestoken!
- ik weet nu dat je best zoveel mogelijk knipjes geeft in hoeken en bochten, zo dicht mogelijk bij de naad.
- ik weet ook wat biais is, dat heeft ook enkele maanden geduurd. En hoe de biais er correct aan te zetten leerde ik nog wat later.
- ik weet nu dat rekstof tricot heet. Hier wist ik dat duidelijk nog niet.
- ik weet nu ook dat het bij het lostornen niet nodig is om élk steekje los te maken, elke derde of vierde steek werkt even goed!
- ik ken nu een trukje voor het linten keren, ik heb er anders al héél véél op gevloekt want dat is echt een van de hatelijkste klusjes. Het trukje leerde ik van een van jullie maar ik ben vergeten van wie! Je stikt bovenaan een (biais)lintje mee vast (dus op de horizontale korte naad) en stikt daarna de lange zijnaad. Zorg dat het lintje niet mee vastzit en dan kan je door te trekken aan het lintje de boel keren. In het begin wel even frotten en na het keren knip je het eindje waar het lintje vast gestikt zit eraf!
Tijd voor wat statistiek!
- aantal hits sinds de opstart: 168.922
- aantal unieke bezoekers sinds de opstart: 84.822
- gemiddeld aantal bezoekers per dag (laatste half jaar): 370
- 'voet verdraaid onder douche'
- auwchie!
- 'ik wil een jurk met stippen'
- ik ook menneke, ik ook!
- 'onder rokje schoonmoeder kijken foto'
- nee bedankt!
- 'rosse buurt gent sluitingstijd'
- sorry, geen idee!
- 'workshop stikken gent'
- mor suske toch!
- 'bommakleed'
- sexy!
- 'hoe teken je mooi'
- met talent kom je al een heel eind!
- 'froufrou kapsel'
- hip!
- 'bakfiets bevroren rem'
- jajaja, bevroren vitessen hier. Volgens mijn liefje aka de huisfietsenmaker moeten de kabels vervangen of goed gesmeerd worden vóór de winter, de slimmerik!
- 'hé schoon wijveke'
- merci!
- 'kadootje voor mijn liefje'
- schattig!
- 'krokante kippenpoten'
- jak!
- 'mijn moeder had knalrood haar'
- jeuj!
- 'appelbollen en worstenbroden bakkers gent'
- vergeet het! Verloren maandag is van de Kempen, helaas!
- 'benenzijnnietevenlang'
- die van mij wel héhé
- 'fietspaden in vlaanderen beter dan in nederland'
- moehahaha!
En dan nu tijd voor de Give-Away!
Drie exemplaren zijn te winnen. Een groene appel, een rode appel en een peultje met drie schattige erwtjes.
Laat in de commentaren na of je mee wil doen en naar welke hanger je voorkeur uitgaat. Op woensdag 20 januari trek ik drie winnaars!
GIVE-AWAY IS AFGESLOTEN!
maandag 4 januari 2010
Van Abba tot Zappa
Even reclame maken voor de 9de grote Grensgevallen Muziekkwis...ofnee...even publiekelijk kijven op mijn lief!
Mijn lief en zijn maten organiseren deze kwis al voor de negende keer. Het is een heel gezellige bedoening, doch niet gemakkelijk! Ik help -als ik niet zwanger ben- elk jaar mee. Zij het in de keuken vette happen bakkende, zij het achter de toog pinten tappende. Ik doe dat graag, de mannen wat helpen. Zomaar, voor niks.
Uiteraard is zo'n kwis niet op 123 geregeld, er gaan wat vergaderingen aan vooraf. Soms zelfs weekendjes, met mountainbikes en nog veel meer andere vettigheid. Maar goed is ie wel, uiteindelijk, die kwis.
Ook wordt er veel over en weer gemaild, ook met de bereidwillige helpers. Ik kreeg dus enkele weken geleden een vrolijk mailtje met de vraag of ik ook dit jaar kwam helpen...op zaterdag 6 februari...
Verontwaardigde ik: seg sjoe*, de muziekkwis is de 6e februari???!!! Gij hebt daar niks van gezegd
Het lief: ahja, da's just. Dat is gepland de 6e februari, wiste gij dat nog nie?
Zwaar geïrriteerde ik: oe? Seg! Da meende nie?
Het lief: euh...jawel...wat is 't probleem seg
boze ik: weet je nog, bijna vier jaar geleden? Toen er daar een klein rozig babietje in je armen werd gelegd? Dat was je dochter! Wetewel? Enne...dat was gdvd op de 6e februari!!!!
Het lief: --- Rode kaken---
oepsie!
Het kleine meisje dat dan vier wordt zal het moeten vieren zonder vader. Kwestie van prioriteiten he. Ondertussen is ze al druk bezig uit te maken welke vriendjes ze vraagt voor haar eerste kinderfeestje. Ik denk dat ik al maar een pak dafalgan op voorhand slik voor die zaterdag (als er hier een bende gillende kleuters op mij wordt losgelaten)...diepe diepe zucht!
Oh ja, muziekliefhebbers onder u kunnen zich nog altijd inschrijven voor de kwis! En als u daar dan zit te scoren, denk dan ook eventjes aan een klein blond krullenkopke dat aan de andere kant van het land haar vierde verjaardag viert zonder haar vader. Ochot, den duts, ze is er nu al het hart van in.
*sjoe: geen grap, wij noemen elkaar echt zo. Zelfs in 't openbaar, als er mensen bij zijn. We horen dat zelf niet meer. En het stoeme van al is dat het zo is begonnen nadat we een koppel elkaar hadden horen be-sjoe-en en we dat supermarginaal en keionnozel vonden. Dat moet bijna tien jaar geleden zijn. We gingen elkaar ook al plagerig sjoe noemen...en dat is dus een gewoonte geworden. Maar sssssstttt tegen niemand zeggen he.
Mijn lief en zijn maten organiseren deze kwis al voor de negende keer. Het is een heel gezellige bedoening, doch niet gemakkelijk! Ik help -als ik niet zwanger ben- elk jaar mee. Zij het in de keuken vette happen bakkende, zij het achter de toog pinten tappende. Ik doe dat graag, de mannen wat helpen. Zomaar, voor niks.
Uiteraard is zo'n kwis niet op 123 geregeld, er gaan wat vergaderingen aan vooraf. Soms zelfs weekendjes, met mountainbikes en nog veel meer andere vettigheid. Maar goed is ie wel, uiteindelijk, die kwis.
Ook wordt er veel over en weer gemaild, ook met de bereidwillige helpers. Ik kreeg dus enkele weken geleden een vrolijk mailtje met de vraag of ik ook dit jaar kwam helpen...op zaterdag 6 februari...
Verontwaardigde ik: seg sjoe*, de muziekkwis is de 6e februari???!!! Gij hebt daar niks van gezegd
Het lief: ahja, da's just. Dat is gepland de 6e februari, wiste gij dat nog nie?
Zwaar geïrriteerde ik: oe? Seg! Da meende nie?
Het lief: euh...jawel...wat is 't probleem seg
boze ik: weet je nog, bijna vier jaar geleden? Toen er daar een klein rozig babietje in je armen werd gelegd? Dat was je dochter! Wetewel? Enne...dat was gdvd op de 6e februari!!!!
Het lief: --- Rode kaken---
oepsie!
Het kleine meisje dat dan vier wordt zal het moeten vieren zonder vader. Kwestie van prioriteiten he. Ondertussen is ze al druk bezig uit te maken welke vriendjes ze vraagt voor haar eerste kinderfeestje. Ik denk dat ik al maar een pak dafalgan op voorhand slik voor die zaterdag (als er hier een bende gillende kleuters op mij wordt losgelaten)...diepe diepe zucht!
Oh ja, muziekliefhebbers onder u kunnen zich nog altijd inschrijven voor de kwis! En als u daar dan zit te scoren, denk dan ook eventjes aan een klein blond krullenkopke dat aan de andere kant van het land haar vierde verjaardag viert zonder haar vader. Ochot, den duts, ze is er nu al het hart van in.
*sjoe: geen grap, wij noemen elkaar echt zo. Zelfs in 't openbaar, als er mensen bij zijn. We horen dat zelf niet meer. En het stoeme van al is dat het zo is begonnen nadat we een koppel elkaar hadden horen be-sjoe-en en we dat supermarginaal en keionnozel vonden. Dat moet bijna tien jaar geleden zijn. We gingen elkaar ook al plagerig sjoe noemen...en dat is dus een gewoonte geworden. Maar sssssstttt tegen niemand zeggen he.
woensdag 30 december 2009
Lili aka De Balorigheid Zelve
Tweeënhalf en dat:
Zeg nu zelf, dat gelooft toch geen mens?
Toch verbaasde Miss Balorigheid ons deze week alweer, positief dan hehe. Ze is van haar eerste kik al gigantisch rap, net zoals haar zus, we staan er dus amper nog bij stil dat ze eigenlijk nog zo klein is. Vlak voor de vakantie kwamen beide dames thuis met een nieuwjaarsbrief. Op school maken ze er enkel een voor mama en papa, voor meters en peters moeten we er dus zelf eentje fabriceren. Stella dreunde al een tijdje haar versje af, apetrots. Van Lili hadden we nog niks gehoord, ook niet als ik ernaar vroeg. Ik vond dat normaal, het kind gaat immers amper 2 maanden naar school. Dus oefenen dacht ik, maar eens de brief werd uitgepakt begon mevrouwtje. Bleek dat ze haar brief knal vanbuiten kon (en haar versje was dubbel zo lang als dat van Stella), alsook die van haar zus. En als klap op de vuurpijl verpletterde ze haar grote zus bij elk spelletje memory.
Erg he? Man, kwaad dat ik was! Dit is al wel geleden van oktober, de scherven hebben we nog maar mijn lief moet nog altijd 'efkes rap' lijm gaan kopen.
Iemand die kan voorspellen wat voor puber dat wordt? Braaf en timide, mooi en lief, zorgzaam en opgeruimd, flink luisterend naar moeder? Ja he...plies
- kleeft dvd-hoesjes met haar eigen speeksel tegen de raam
- kan het niet laten van altijd en overal in spleten en hoekskes de prut eruit te prutsen. Favoriet -sinds ons autoloze leven- zijn de sleuven van de verluchtingsroosters in de trein. En dan direct naar 't mondje, ahja. En nog plezanter wordt het als zowel moeder als vader haar kokhalzend proberen tegen te houden
- eet lijm, steentjes van op straat, blaadjes, haarrekkers, balonnen, glitters van de kerstversiering, springballen, papier (alle soorten maar het liefst gekleurd of karton)
- is het enige kleinkind van de 5 dat ooit straf kreeg van opa
- steekt haar broek af om minutenlang met haar blote kont tegen de kerstboom aan te vleien
- is een uitermate subtiele pestkop: scheldt haar zuster al fluisterend uit voor 'stommerik' of 'jij bent dom/stom', 'jij bent mijn vriend niet', 'jij stinkt'
- slaat haar moeders allermooiste tuinkabouter stuk terwijl ze -als ware het de kalmte zelve- op straf stond op de koer
- poetst de ramen met haar natgeplaste onderbroek (trouwens ook moedwillig in haar broek geplast, 't kind is al perfect droog sinds haar 18 maanden)
- heeft nooit driftbuien
- spuugt op haar slapende zus
- pikt de dekens van haar slapende zus
- is onstrafbaar
Zeg nu zelf, dat gelooft toch geen mens?
Toch verbaasde Miss Balorigheid ons deze week alweer, positief dan hehe. Ze is van haar eerste kik al gigantisch rap, net zoals haar zus, we staan er dus amper nog bij stil dat ze eigenlijk nog zo klein is. Vlak voor de vakantie kwamen beide dames thuis met een nieuwjaarsbrief. Op school maken ze er enkel een voor mama en papa, voor meters en peters moeten we er dus zelf eentje fabriceren. Stella dreunde al een tijdje haar versje af, apetrots. Van Lili hadden we nog niks gehoord, ook niet als ik ernaar vroeg. Ik vond dat normaal, het kind gaat immers amper 2 maanden naar school. Dus oefenen dacht ik, maar eens de brief werd uitgepakt begon mevrouwtje. Bleek dat ze haar brief knal vanbuiten kon (en haar versje was dubbel zo lang als dat van Stella), alsook die van haar zus. En als klap op de vuurpijl verpletterde ze haar grote zus bij elk spelletje memory.
Erg he? Man, kwaad dat ik was! Dit is al wel geleden van oktober, de scherven hebben we nog maar mijn lief moet nog altijd 'efkes rap' lijm gaan kopen.
Iemand die kan voorspellen wat voor puber dat wordt? Braaf en timide, mooi en lief, zorgzaam en opgeruimd, flink luisterend naar moeder? Ja he...plies
dinsdag 15 september 2009
A Star is born!
Zij liet me zonet weten dat ze mijn dochter was tegengekomen. Zo rond 1'55''. In dit filmpje voor een actie in de Kringloopwinkel. De actie is eigenlijk alleen voor de winkels in West-Vlaanderen maar werd wel gefilmd in Gent. Na 2 pogingen met een verlegen Lili (ze heeft het absoluut niet met vreemde mannen!) wilden de kerels in kwestie mijn mankende Stella op film. Het kind is zo sociaal als maar kan zijn dus deed ze gretig mee. A Star is born (hebde 'm?)!
maandag 31 augustus 2009
maandag 1 juni 2009
En ze fietst!
Ze kan het! Ze fietst! Zonder steunwieltjes! Zonder sjaal! En gezwind!
Stella is altijd al een snelle meid geweest. Nochtans was ze een randprematuurke. Al van bij haar geboorte had ze een stevig nekje, draaide ze vlot haar hoofd naar de andere kant en had ze volgens de kinderarts een uitmuntende spiertonus. Ze kon rollen op drie maanden, zitten op net 5 maanden, kruipen op net 6 maanden en zelfstandig lopen toen ze net geen elf maanden was en toen kreeg ze ook al haar eerste driftbui! En praten en zindelijk worden ging ook al zo gigantisch snel. Eigenlijk is ze met niks traag. Ze is nu drie jaar en bijna vier maanden. En nu fietst ze dus...zei de trotse moeder.
Het fietsavontuur begon met een loopfietsje dat we 2 maanden geleden eigenlijk gekocht hadden voor Lili (maar die was bang) . Stella cruisde er vlotjes mee rond, bolde meters lang uit met haar benen in de lucht. Ze had dus duidelijk een goed evenwichtsgevoel. Toch wilden we niks forceren en zouden we haar eerste fietspogingen bewaren voor de zomer. Maar onze oudste dochter is nogal eigenwijs. Ze wilde fietsen! Nu!
Oorspronkelijk was papa coach van dienst. Maar zoals ik al zei is Stella een eigenwijze dame, ze houdt er niet van om orders en instructies te krijgen en ja papa is een leraar dus...botsing! We oefenden gisteren met een sjaal onder haar armen maar al snel was het duidelijk dat ze het al heel goed kon. Toen papa op stap was hebben mama en dochterlief geoefend en het ging vanzelf! Ze kan het!
Toch een speciaal moment, je kind leren fietsen.
Iets minder speciaal was dit:
Wasco op de keukenkasten, de deuren, het bad, de knopjes van de wasmachine...En zoals je kan zien is Stella's favoriete teken-onderwerp haar eigen handen.
Als ik haar schuldige smoeltje zie op deze foto moet ik erom lachen. De walvis ook al gevonden?
Stella is altijd al een snelle meid geweest. Nochtans was ze een randprematuurke. Al van bij haar geboorte had ze een stevig nekje, draaide ze vlot haar hoofd naar de andere kant en had ze volgens de kinderarts een uitmuntende spiertonus. Ze kon rollen op drie maanden, zitten op net 5 maanden, kruipen op net 6 maanden en zelfstandig lopen toen ze net geen elf maanden was en toen kreeg ze ook al haar eerste driftbui! En praten en zindelijk worden ging ook al zo gigantisch snel. Eigenlijk is ze met niks traag. Ze is nu drie jaar en bijna vier maanden. En nu fietst ze dus...zei de trotse moeder.
Het fietsavontuur begon met een loopfietsje dat we 2 maanden geleden eigenlijk gekocht hadden voor Lili (maar die was bang) . Stella cruisde er vlotjes mee rond, bolde meters lang uit met haar benen in de lucht. Ze had dus duidelijk een goed evenwichtsgevoel. Toch wilden we niks forceren en zouden we haar eerste fietspogingen bewaren voor de zomer. Maar onze oudste dochter is nogal eigenwijs. Ze wilde fietsen! Nu!
Oorspronkelijk was papa coach van dienst. Maar zoals ik al zei is Stella een eigenwijze dame, ze houdt er niet van om orders en instructies te krijgen en ja papa is een leraar dus...botsing! We oefenden gisteren met een sjaal onder haar armen maar al snel was het duidelijk dat ze het al heel goed kon. Toen papa op stap was hebben mama en dochterlief geoefend en het ging vanzelf! Ze kan het!
Toch een speciaal moment, je kind leren fietsen.
Iets minder speciaal was dit:
Wasco op de keukenkasten, de deuren, het bad, de knopjes van de wasmachine...En zoals je kan zien is Stella's favoriete teken-onderwerp haar eigen handen.
Als ik haar schuldige smoeltje zie op deze foto moet ik erom lachen. De walvis ook al gevonden?
dinsdag 5 mei 2009
zelfbewustzijn
Vanavond, voor de spiegel:
"ik-ik-ik-ik-ik tralalalalaliere ik-ik-ik
ikhebgelijk-ikhebgelijk-ikhebaltijdgelijk-gelijkgelijkgelijk-ikhebgelij-ij-ijk-tsjalallaaaaaa
ikhebborsten-ikhebborsten-ikhebdikkeboo-ho-horsten-lalalalalalaaaaahaa!!!!"
Ja jom, da kind ga naar freinet he.
"ik-ik-ik-ik-ik tralalalalaliere ik-ik-ik
ikhebgelijk-ikhebgelijk-ikhebaltijdgelijk-gelijkgelijkgelijk-ikhebgelij-ij-ijk-tsjalallaaaaaa
ikhebborsten-ikhebborsten-ikhebdikkeboo-ho-horsten-lalalalalalaaaaahaa!!!!"
Ja jom, da kind ga naar freinet he.
zondag 19 april 2009
Welletjes...euh...nietje
Net 2 jaar is ze, en helemaal geen held. Doch avonturiertje in hart en nieren, waarschijnlijk omdat ze nog zo weinig beseft, misschien ook wel omdat ze gewoon wild is. Ze staat geregeld vol bulten en schrammen, stoot dagelijks meermaals haar hoofd, wordt wel eens omvergelopen door grotere wildebrassen en klimt en springt dat het een lieve lust is. Zo ook afgelopen zaterdag. Ze klauterde op haar eetstoel en ging al rechtstaand wat staan wiebelen, tot de stoel ook zin kreeg om mee te doen en ze beiden pardoes tegen de grond keilden. De stoel kwam er heelhuids vanaf, wat van mijn dochter niet gezegd kan worden. Ze landde op een aluminium richeltje van onze deur en begon (gelukkig!) meteen loeihard te huilen. Op het eerste zicht leek alles nog ok, tot mijn vader heel droog vroeg of al dat bloed aan de andere kant van haar hoofdje van het vallen was! Ondertussen lachte de kleine prinses al terug, zij het ietwat pips, terwijl de wonde op haar koppeke me aangaapte. Even getwijfel: huisartsenwachtpost of toch maar spoed? We zijn nogal koelbloedige ouders, panikeren niet snel en zijn dus niet van het type dat bij elke bluts en buil richting spoed trekt. Het was duidelijk dat die wonde moest gehecht worden, en omdat het aan haar hoofd was en ze nogal suf leek toch maar naar de spoed gereden. Eenmaal daar aangekomen (nadat Lili verwonderd en blij opmerkte dat Bompa een hele sjieke auto had) viel de jongedame prompt in slaap in mijn armen. Ik voelde wel aan dat dat niet pluis was, maar mijn vader stelde me gerust, ze had immers niks geslapen die middag...
Een nietje en een huilbui later zei de spoedarts dat een 24uren observatie nodig was...ik viel uit de lucht want ik was voorzien op: effe hechten en weer naar huis! Doeme! Weeral ziekenhuis! Wat ben ik blij dat het ziekenhuis een recent vernieuwde pediatrie heeft! Enige tijd later kwam de kinderarts van wacht binnen (mijn lief heeft wat gemist want het was een babe, met doorkijkbloes!) en die vroeg me ietwat belerend doch vriendelijk of ik eigenlijk wel wist waarom Lili ter observatie moest blijven. Omdat ze op de spoedafdeling vonden dat ze wel heel erg pips reageerde en omdat ze door haar val het risico liep om een hersenbloeding te krijgen. 24uren monitoring dus... Ik schrok wel, eigenlijk had ik het in mijn koelbloedigheid onderschat. Na een paar uurtjes kwam mijn kleine Lillepil wat los en werd ze weer haar vrolijke zelf: oef! De nacht was vreselijk, elk uur werden we gewekt, om haar reflexen te testen om dan nog maar te zwijgen over het gebliep van de monitor en het getik tegen de spijlen van alle kabeltjes waar ze aan vast hing...ik ben een wrak... een wrak met een geniete dochter die eenmaal thuis meteen weer begon te totteren. Tsssss!
En nu is het welletjes geweest, dat ziekenhuisgedoe!
Een nietje en een huilbui later zei de spoedarts dat een 24uren observatie nodig was...ik viel uit de lucht want ik was voorzien op: effe hechten en weer naar huis! Doeme! Weeral ziekenhuis! Wat ben ik blij dat het ziekenhuis een recent vernieuwde pediatrie heeft! Enige tijd later kwam de kinderarts van wacht binnen (mijn lief heeft wat gemist want het was een babe, met doorkijkbloes!) en die vroeg me ietwat belerend doch vriendelijk of ik eigenlijk wel wist waarom Lili ter observatie moest blijven. Omdat ze op de spoedafdeling vonden dat ze wel heel erg pips reageerde en omdat ze door haar val het risico liep om een hersenbloeding te krijgen. 24uren monitoring dus... Ik schrok wel, eigenlijk had ik het in mijn koelbloedigheid onderschat. Na een paar uurtjes kwam mijn kleine Lillepil wat los en werd ze weer haar vrolijke zelf: oef! De nacht was vreselijk, elk uur werden we gewekt, om haar reflexen te testen om dan nog maar te zwijgen over het gebliep van de monitor en het getik tegen de spijlen van alle kabeltjes waar ze aan vast hing...ik ben een wrak... een wrak met een geniete dochter die eenmaal thuis meteen weer begon te totteren. Tsssss!
En nu is het welletjes geweest, dat ziekenhuisgedoe!
donderdag 19 maart 2009
draagdoekenmoedertje doet een terraske
Moet je weten dat na dat heerlijke terraske het lief ineens besefte dat de sleutel van zijn fietsslot nog braafjes thuis in het sleutelkastje hing te bengelen en hij dus zijn fiets niet meer loskreeg. Het was al laat, hij voelde zich wat ziekskes, had toevallig (not!) geen loopschoenen aan...
Enige oplossing was met z'n allen op de bakfiets. Genant inderdaad. En best onnozel ook ja. En ochot ja, ook nog pijnlijk voor die brave duts die op de bagagedrager moest. Met het hele gezin op slechts 2 wielen, een ervaring.
Enige oplossing was met z'n allen op de bakfiets. Genant inderdaad. En best onnozel ook ja. En ochot ja, ook nog pijnlijk voor die brave duts die op de bagagedrager moest. Met het hele gezin op slechts 2 wielen, een ervaring.
vrijdag 27 februari 2009
Getreiter
Mijn lief vertelde me daarstraks dat ze voor mij gebeld hadden, en dat zij erg opdringerig en helemaal niet vriendelijk was geweest. Maar, stelde hij me gerust, ze zou maandag zeker terugbellen... Oef!
Zij is de telemarketeer van Test-Aankoop, allez eerder van het callcenter dat Test-Aankoop betaald om mensen lastig te vallen. Zij is waarschijnlijk uitgeblust na het duizendste telefoontje, na de duizendste keer datzelfde script te hebben afgerateld, voor de duizendste keer een geïrriteerde mens aan de andere kant van de lijn. Zij vindt Test-Aankoop misschien wel het vooste blad ever. Zij krijgt waarschijnlijk de kriebels van haar baas voor wie het het nooit snel genoeg gaat, nooit hard genoeg gaat en die haar veels te weinig betaald voor dat afstompend maar vaak zenuwslopend werk.
Laat me u even inwijden in die duistere wereld van de telemarketing! Het begon voor mij toen ik 21 was ofzo. Ik zocht een jobke om mijn sigaretten en ook wel mijn kot-eten te betalen. Dus ging ik abonnementen verkopen en dat klonk toen ongeveer zo: 'Goeienavond meneer, u spreekt met Stien van de krant het Nieuwsblad, goed nieuws voor u!'... Het ging ver, ik kende toen alle mogelijke kermiskoersen uit het hoofd, wist perfect het verschil tussen de Champions League en de Uefa-cup en wanneer ze die onnozelheden uitzonden op televisie. Het was niet meer dan de bal binnentrappen wanneer ik een sportmaniak aan de lijn had. Standaardlezers zijn van de harde soort, die hebben misschien ook wel wat meer verstand...
Na een paar maanden vlogen de verkochte abonnementen rond mijn oren. Na een zeer kort Mobistar-intermezzo (vreselijke collega's, draak van een bazin) kwam ik voor mijn allereerste echte job terecht bij de concurrentie, bij de klantendienst van dezelfde kranten. Die werd gerund door een ander callcenter. Ik ging dus van outbound naar inbound en het werd meteen een pak rustiger. Rustiger, niet aangenamer. Veel minder commerce, veel meer diplomatie en een verschrikkelijke baas. Je kan je niet inbeelden waarvoor mensen je uitschelden. Mensen die malheuren zouden doen omdat ze geen krant kregen, die hun krantenman flauwkes vonden omdat hij niet meer kwam omdat hun hond in zijn broek hing, die achterdochtig de wekker zetten om 4u 's nachts om hun louche krantendrager te bespieden, die belden om het marxisme te verdedigen, die vonden dat homo's in de krant pure laster was, die gewoon niet meer tegen je praten maar ineens gigantisch luid de goorste scheldwoorden tegen je gillen omdat hun krant 5 minuten te laat was, BV's die denken dat de zon uit hun gat schijnt, zielepoten die je wilden verleiden, wacko's die belden omdat ze op hun dak zaten en het daar veel mooier vonden dan in de wereld daar beneden, oude vrouwtjes die gevallen waren en niet meer recht geraakten, snullen die van mij het nummer van hun chauffagist wilden krijgen. Dit alles om jullie te tonen dat er aan die andere kant van de lijn ook een levend wezen zit, met een leven, misschien wel met een interessant leven als de hoorn op de haak ligt.
Nu ja, maandag heb ik die zaag wel weer aan de lijn. Ik vind dat niet zo lastig omdat ik wel weet hoe ik ze weliswaar vriendelijk doch kordaat afwimpel. Natuurlijk weet ik niet hoe haar script eruit zal zien, en ik weet dat ze bedacht zal zijn op zowat elk antwoord dat ik haar zal geven. Maar dit is misschien wel een tip:
En ja. Dat Lief he. Zo is hij wel, niet zo sterk in afwimpelen. Zo kocht hij ooit eens een pak wafels om de plaatselijke voetbal te steunen, 4 jaar later hebben we die wafels nog altijd niet gekregen. Ik moet ze niet meer hebben ook niet! In onze kelder staat er ook al jaren een fles autopolish, toen kon hij ook geen neen zeggen. Maar wees gerust, hij kan het wel hoor, ik merk dat vaak.
Zij is de telemarketeer van Test-Aankoop, allez eerder van het callcenter dat Test-Aankoop betaald om mensen lastig te vallen. Zij is waarschijnlijk uitgeblust na het duizendste telefoontje, na de duizendste keer datzelfde script te hebben afgerateld, voor de duizendste keer een geïrriteerde mens aan de andere kant van de lijn. Zij vindt Test-Aankoop misschien wel het vooste blad ever. Zij krijgt waarschijnlijk de kriebels van haar baas voor wie het het nooit snel genoeg gaat, nooit hard genoeg gaat en die haar veels te weinig betaald voor dat afstompend maar vaak zenuwslopend werk.
Laat me u even inwijden in die duistere wereld van de telemarketing! Het begon voor mij toen ik 21 was ofzo. Ik zocht een jobke om mijn sigaretten en ook wel mijn kot-eten te betalen. Dus ging ik abonnementen verkopen en dat klonk toen ongeveer zo: 'Goeienavond meneer, u spreekt met Stien van de krant het Nieuwsblad, goed nieuws voor u!'... Het ging ver, ik kende toen alle mogelijke kermiskoersen uit het hoofd, wist perfect het verschil tussen de Champions League en de Uefa-cup en wanneer ze die onnozelheden uitzonden op televisie. Het was niet meer dan de bal binnentrappen wanneer ik een sportmaniak aan de lijn had. Standaardlezers zijn van de harde soort, die hebben misschien ook wel wat meer verstand...
Na een paar maanden vlogen de verkochte abonnementen rond mijn oren. Na een zeer kort Mobistar-intermezzo (vreselijke collega's, draak van een bazin) kwam ik voor mijn allereerste echte job terecht bij de concurrentie, bij de klantendienst van dezelfde kranten. Die werd gerund door een ander callcenter. Ik ging dus van outbound naar inbound en het werd meteen een pak rustiger. Rustiger, niet aangenamer. Veel minder commerce, veel meer diplomatie en een verschrikkelijke baas. Je kan je niet inbeelden waarvoor mensen je uitschelden. Mensen die malheuren zouden doen omdat ze geen krant kregen, die hun krantenman flauwkes vonden omdat hij niet meer kwam omdat hun hond in zijn broek hing, die achterdochtig de wekker zetten om 4u 's nachts om hun louche krantendrager te bespieden, die belden om het marxisme te verdedigen, die vonden dat homo's in de krant pure laster was, die gewoon niet meer tegen je praten maar ineens gigantisch luid de goorste scheldwoorden tegen je gillen omdat hun krant 5 minuten te laat was, BV's die denken dat de zon uit hun gat schijnt, zielepoten die je wilden verleiden, wacko's die belden omdat ze op hun dak zaten en het daar veel mooier vonden dan in de wereld daar beneden, oude vrouwtjes die gevallen waren en niet meer recht geraakten, snullen die van mij het nummer van hun chauffagist wilden krijgen. Dit alles om jullie te tonen dat er aan die andere kant van de lijn ook een levend wezen zit, met een leven, misschien wel met een interessant leven als de hoorn op de haak ligt.
Nu ja, maandag heb ik die zaag wel weer aan de lijn. Ik vind dat niet zo lastig omdat ik wel weet hoe ik ze weliswaar vriendelijk doch kordaat afwimpel. Natuurlijk weet ik niet hoe haar script eruit zal zien, en ik weet dat ze bedacht zal zijn op zowat elk antwoord dat ik haar zal geven. Maar dit is misschien wel een tip:
En ja. Dat Lief he. Zo is hij wel, niet zo sterk in afwimpelen. Zo kocht hij ooit eens een pak wafels om de plaatselijke voetbal te steunen, 4 jaar later hebben we die wafels nog altijd niet gekregen. Ik moet ze niet meer hebben ook niet! In onze kelder staat er ook al jaren een fles autopolish, toen kon hij ook geen neen zeggen. Maar wees gerust, hij kan het wel hoor, ik merk dat vaak.
zaterdag 21 februari 2009
Engelenhaar...ahum...
Lili gaat voor dreadlocks! Ooit vond haar mama dat supermooi bij de knapste jongen van de school, en zwijmelde ze bij de gedachte er eens aan te mogen voelen...jak...
Mijn kleinste meisje heeft geen weelderige krullenbol. Ze heeft achter haar oortjes en in haar nek wel wat slag. In tegenstelling tot haar grote zus doet ze veel schattige dingen, zoals krulletjes draaien in haar haren als ze moe is. Altijd op hetzelfde plekje. En dan krijg je dit:
Elke morgen moeten de wilde haren worden getemd met anti-klit-spray en een haarborstel met veel tanden. Niet leuk maar anders ziet ze eruit als Einstein. Gisterenochtend geraakte ik er echt niet door en moest ik haar zorgvuldig gedraaide dread eruit knippen. Omdat ik niet van zin ben om elke morgen voor kapster te spelen probeer ik haar nu diets te maken dat ze niet meer moet draaien... Ik vroeg aan de crècheleidster van haar in de gaten te houden. En dat heeft ze gedaan. Gisteren bij het afhalen hoorden we dat er nog twee met precisie gedraaide dreads waren uitgeknipt...Waar gaat dat eindigen???
Mijn kleinste meisje heeft geen weelderige krullenbol. Ze heeft achter haar oortjes en in haar nek wel wat slag. In tegenstelling tot haar grote zus doet ze veel schattige dingen, zoals krulletjes draaien in haar haren als ze moe is. Altijd op hetzelfde plekje. En dan krijg je dit:
Elke morgen moeten de wilde haren worden getemd met anti-klit-spray en een haarborstel met veel tanden. Niet leuk maar anders ziet ze eruit als Einstein. Gisterenochtend geraakte ik er echt niet door en moest ik haar zorgvuldig gedraaide dread eruit knippen. Omdat ik niet van zin ben om elke morgen voor kapster te spelen probeer ik haar nu diets te maken dat ze niet meer moet draaien... Ik vroeg aan de crècheleidster van haar in de gaten te houden. En dat heeft ze gedaan. Gisteren bij het afhalen hoorden we dat er nog twee met precisie gedraaide dreads waren uitgeknipt...Waar gaat dat eindigen???
maandag 26 januari 2009
Genant
Vanmorgen reden Lili en ik richting centrum nadat we Stella in de klas hadden gedropt. Omdat het nog net iets te vroeg was besloot ik maar een stukje te wandelen met de bakfiets aan de hand. Alles leek perfect: Lili was zoet onder de regentent, ik had mijn handschoenen teruggevonden, een schriel zonnetje was te ontdekken...tot ik geconfonteerd werd met 'kraaaatttttsssssjjjj' en enkele omgedraaide hoofden en ik ineens met een bloot been in het midden van de Veldstraat stond.
Ondanks het feit dat onze bakfiets afgelopen najaar de Dutch Design Award won, is er blijkbaar heel weinig aandacht gegaan naar zijn standaard. Want laat het nu net dat laatste zijn dat in aanvaring is gekomen met mijn broekspijp. Gelukkig was het maar tot aan mijn knie! Desalniettemin kreeg ik toch veel bekijks. Ik heb dan toch maar gauw mijn boodschappen gedaan anders was het helemaal voor niks geweest. Moet je je voorstellen: moeder met half opengescheurde broek en dochterlief met een jas en sjaal vol koeksmeersel. Sjofel duo!
Maar ik heb dan toch mijn biais gekocht, voor verschillende projectjes waar ik allemaal tegelijk aan bezig ben. Ik had een biaismaker gekocht maar heb er een hele avond aan zitten prutsen en ik werd er een tikje kregelig van. Ik gebruikte dunne soepele reeds gewassen stof misschien dat het daaraan lag? Ik probeer het nog wel eens met een stugger stofje.
Ondanks het feit dat onze bakfiets afgelopen najaar de Dutch Design Award won, is er blijkbaar heel weinig aandacht gegaan naar zijn standaard. Want laat het nu net dat laatste zijn dat in aanvaring is gekomen met mijn broekspijp. Gelukkig was het maar tot aan mijn knie! Desalniettemin kreeg ik toch veel bekijks. Ik heb dan toch maar gauw mijn boodschappen gedaan anders was het helemaal voor niks geweest. Moet je je voorstellen: moeder met half opengescheurde broek en dochterlief met een jas en sjaal vol koeksmeersel. Sjofel duo!
Maar ik heb dan toch mijn biais gekocht, voor verschillende projectjes waar ik allemaal tegelijk aan bezig ben. Ik had een biaismaker gekocht maar heb er een hele avond aan zitten prutsen en ik werd er een tikje kregelig van. Ik gebruikte dunne soepele reeds gewassen stof misschien dat het daaraan lag? Ik probeer het nog wel eens met een stugger stofje.
donderdag 22 januari 2009
Dreft
L: "hihihi"
S: "ja zo, en nu wrijven"
S: "hahaha"
S: "da's grappig al die bubbels"
L: "ja mubbels"
Dat is de conversatie van mijn gebroed die ik vanmorgen opving.
Ik was de ontbijttafel aan het opruimen toen ik de pret vanuit de keuken hoorde waaien. Verdacht vond ik. Dat is het altijd als de dames té veel lol hebben.
Toen ik mijn hoofd om de hoek stak zag ik 2 zieke (ahum) meisjes in pyjama en een lege fles Dreft. Oh ja en ook nog schuim en een vettig vloerke. Ik kon amper mijn lach onderdrukken en dat hadden de dames ook wel gezien. De smeerpoetsen vlogen meteen het bad in, met lekker veel schuim.
S: "ja zo, en nu wrijven"
S: "hahaha"
S: "da's grappig al die bubbels"
L: "ja mubbels"
Dat is de conversatie van mijn gebroed die ik vanmorgen opving.
Ik was de ontbijttafel aan het opruimen toen ik de pret vanuit de keuken hoorde waaien. Verdacht vond ik. Dat is het altijd als de dames té veel lol hebben.
Toen ik mijn hoofd om de hoek stak zag ik 2 zieke (ahum) meisjes in pyjama en een lege fles Dreft. Oh ja en ook nog schuim en een vettig vloerke. Ik kon amper mijn lach onderdrukken en dat hadden de dames ook wel gezien. De smeerpoetsen vlogen meteen het bad in, met lekker veel schuim.
Abonneren op:
Posts (Atom)
