oma's aan de top

Russian Grandmas Fight - The best free videos are right here

tonsillectomie

Het is helemaal goed gegaan! Ik ben enorm trots op mijn kranige dochter!



Stella wist al een hele tijd dat ze geopereerd moest worden en dat vond ze een heerlijke gedachte. Ik maakte me best wat zorgen over dat overdreven enthousiasme en probeerde haar dan ook diets te maken dat het allemaal wel eens heel wat minder rooskleurig kon zijn. Zo lazen we dagelijks het boekje van Lucas en het boekje van Nijntje en zei ik haar meermaals dat ze best wel wat pijn ging hebben. Stralend stapte ze gisteren het ziekenhuis binnen. De hele rimram vond plaats in AZ St. Lucas Gent. Ik mocht met haar mee tot haar ogen in haar kassen rondtolden en zag haar vredig slapend met een bebloed mondje terug. Dus ze heeft me niet gemist, erg belangrijk! Schrik? Nee dat had ze niet, ze is nu eenmaal onze stoerste dochter. Ik legde haar op de operatietafel en zelfs toen lachte ze nog, apetrots op haar roze verdovingsmasker en maar tateren tegen de dokters. Ze was flink. Ontzettend kranig. En dat vond ik niet alleen. De slaapdokter zei me dat ze de jongste maar duidelijk de flinkste van de dag was, en dat een goede voorbereiding wonderen doet. Toen ik ietwat ontredderd wegging uit de OK riepen ze me nog na...we zullen goed voor haar zorgen... ik moest dan toch wel eventjes mijn tranen bedwingen.
Op 40 minuten was het gepiept, werd er een zorgvuldig gecreëerd onderdeel van mijn dochter gewoon weggepeld.
Het ontwaken uit de narcose was nogal heftig, ze was razend! Ze trok aan haar infuus, stampte tegen de spijlen, bonkte met haar hoofd overal tegenaan en huilde en brulde hysterisch. Eenmaal wat beter wakker begon het gekerm. Ze had dorst maar mocht niet drinken. Ik gaf haar haar cadeautje, ze scheurde en smeet Knofje in een hoek van haar kooi... euh bed. Even later viel ze gelukkig weer in slaap.
Eenmaal lekker uitgeslapen was er niks meer aan te merken. Ze lachte, stak een hele parlée af tegen oma aan de telefoon, wandelde door de gang en gleed met haar baxter in haar hand van de glijbaan. De verpleegster die passeerde heeft er minutenlang naar staan kijken...er zit toch veel verschil op kindjes he mevrouw...wat een flinke patiënt!... Stella vroeg me ook verontwaardigd wanneer ze nu eindelijk eens dat cadeautje kreeg...en geloofde er geen snars van dat ze dat al had gehad.
Na een eeuwigdurende dag in het ziekenhuis vond ik het heerlijk om eens geen gesnurk te horen!

Daarstraks was ze wel erg zielig, erg veel honger en enkel ijsjes en yoghurt mogen eten. Ze stond huilend naar de zak sandwiches te kijken en ze hapte er zelfs naar...

Bedankt voor het medeleven!
Wat Knofje betreft, de patiënt is er blij mee en sleurt haar overal mee naartoe. Wel enig discussiepunt want volgens mamzel heeft Knofje geen rooie maar oranje haren. Da's toch niet slim van jou he mama!
Overigens is Knofje verre van perfect, haar benen zijn niet even lang. Op de foto zie je het erger dan het eigenlijk is. Dat komt omdat ik de overgang van benen naar romp heb dichtgenaaid en dat niet aan beide kanten even hoog heb gedaan, het scheelt erg weinig maar het geeft toch een heel ander beeld. Ook heeft Knofje in de serie bruine ogen, de mijne groene, vond ik leuker. Haar hoofdje staat ook wat schuin maar dat maakt haar wat schalks vind ik.

Handgemaakte Knofje

Dit is mijn 20-uren project! En het is af! Waarom die tijdsdruk? Stella wordt morgen geopereerd. Ze heeft 'kissing tonsils' ofte gigantische amandelen. Daardoor snurkt ze luid, doet ze misschien zelfs apneus. In elk geval slaapt ze niet zo goed. Ook kokhalst ze de hele dag en geeft ze soms spontaan over. Die knoesten blokkeren ook haar buis van Eustachius waardoor ze stoppen in haar oren heeft en vocht achter haar trommelvliezen. En ik maar sakkeren dat ze zo slecht luisterde...

Ik zie er gigantisch tegenop, mijn kleine meis onder narcose en dan die pijn achteraf... Ik ben een beetje triest dat mijn perfecte dochter dan toch niet zo perfect is als gedacht. Nu ja, het is natuurlijk een routine-operatie en er zijn altijd wel erger dingen. Maar mijn moederhart bloedt toch wel een beetje. Om haar leed morgen wat te verzachten krijgt ze deze Knofje als cadeautje. Ik ben er zeker van dat ze dat geweldig zal vinden en hoop dan ook dat Knofje een goeie vriendin zal zijn. Het voelde erg moederlijk om voor mijn dochter een popje te maken.



Ik volgde de instructies uit een boek dat ik leende van Vermiljoen. Er stond bij dat de werktijd 20 uren bedroeg. Daar lachte de meisjesmama wel wat mee, want hey, hoe moeilijk kan dat nu zijn...tsss
Het ging allemaal goed, lijfje stikken, hoofdje maken, alles aan elkaar zetten met de hand...tot ik aan de haren begon! Wat een werk! Mijn vingertoppen doen nog zeer! Aha, daar komen die 20 uren vandaan!
Het jurkje is niet zo goed gelukt, het trekt wat aan de armen en past niet mooi rond haar halsje. Ik was al moe maar het moest af en heb dus niet zo goed opgelet bij het tekenen van het patroon. Maar die kleine Stellebel zal zich daar niet aan storen, en als ik nog eens tijd en zin heb maak ik Knofje nog wel eens een andere jurk. Als je goed kijkt dan vang je een glimp op van onder Knofjes rokje. Jaja die jongedame draagt wel degelijk een onderbroek! Gemaakt van een paar rode kinderkousjes dat niet meer past. Het kapsel vond ik het moeilijkste, want Knofje heeft nogal een haardos! Ik maakte een lange staart die ik dubbel plooide.

buiten gespeeld

Ochot! Paddenstoelen!

Wat ben ik blij met de lente! Ik vind nu eindelijk eens wat mooiere stofjes in de stoffenwinkels zoals deze paddenstoelenstof.


Eindelijk ben ik eraan toegekomen om ook voor Stella een kimono te maken. Ik gebruikte weer het patroon van Habitual en had net iets teveel zelfvertrouwen. Ik gebruikte geen speldjes voor de biais en dat zie je toch wel in de hals. Ik nam voor Stella maat 3 jaar en dat is heel ruim voor haar. Nu ja, beter wat groter dan te klein, en ik heb de stof nog niet gewassen. Ook lijkt het lintje in de zijnaden niet echt te kloppen met het lintje aan de voorpanden. Daardoor hangen die laatste wat scheef als ze het aan heeft.
Ik ga de biais nog terug losmaken om het wat te fatsoeneren maar momenteel heb ik geen tijd. Ik ben bezig aan een 20-uren naaiprojectje dat voor donderdag af moet zijn, en ik heb er tot nu toe nog maar een uur of 2 aan gewerkt. Ai ai dat wordt doorwerken!!!

Ons model was weer van goeie wil. Onze kleine wervelwind staat héél graag op de foto...ahum

draagdoekenmoedertje doet een terraske

draagdoekenmoedertje doet een terraske, originally uploaded by meisjesmama.

Moet je weten dat na dat heerlijke terraske het lief ineens besefte dat de sleutel van zijn fietsslot nog braafjes thuis in het sleutelkastje hing te bengelen en hij dus zijn fiets niet meer loskreeg. Het was al laat, hij voelde zich wat ziekskes, had toevallig (not!) geen loopschoenen aan...
Enige oplossing was met z'n allen op de bakfiets. Genant inderdaad. En best onnozel ook ja. En ochot ja, ook nog pijnlijk voor die brave duts die op de bagagedrager moest. Met het hele gezin op slechts 2 wielen, een ervaring.

Gerookte zalm in bladerdeeg

Dit is een voorgerechtje dat ik al enkele keren gemaakt heb. Ik kreeg het recept van een collega. Het is erg simpel maar overheerlijk!

Benodigdheden:

• 1 rol bladerdeeg (kant en klaar, ik heb de moed niet om het eens volledig zelf te maken)
  
• 200g gerookte zalm
• beetje pesto naar keuze
  
• beetje parmezaan
• 1 losgeklopt ei

Rol het bladerdeeg uit en smeer het deeg helemaal in met een dun laagje pesto. Niet teveel want dan druipt het hapje van de olie. Schik de gerookte zalm op het besmeerde deeg. Strooi een klein beetje parmezaan over het belegde deeg. Ook hier weer niet teveel want dan wordt het te zout. Een beetje peper naar smaak erop en dichtrollen die handel! Nu heb je 1 grote dikke rol, die gaat in het midden van de bakplaat en die bestrijk je voor het bakken nog even met een losgeklopt ei. Bakken volgens de aanwijzingen van het bladerdeeg en dan in plakjes snijden van ongeveer 1,5 cm. mmmm




Edit: gisteren nog gemaakt, maar dan met kruidenkaas in plaats van pesto. Het was nog lekkerder!